Neden kaçıyoruz Dodo? İlişkiler artık hissiz yahut tahammülsüz diye mi korkuyoruz bağ kurmaya? Katıksız anlatmaya, duyguları sere serpe yaymaya neden korkuyoruz? Öfkelenirken öfkemizi esirgemeden haykırıyoruz da severken neden doyasıya, şen şakrak sevemiyoruz?
Bağlanmaya korktuğumuz arkadaşlıklar kadar kopuvermekten korktuğumuz ilişkilerimize hapsolmuş durumdayız. Kendimiz dışında her şeyi düşünüyoruz Dodo, herkesi düşünüyoruz! Kendi gülüşlerimiz, senelere karışıyor. Zaman bir nehir gibi akıp gidiyor. Bir kere geldiğimiz şu dünyada, neşemizi kaybetmeyi göze alıyoruz da onu yeniden kazanmayı göze alamıyoruz.
Oysa biz sokaklarda top sektiren, saklambaç oynayan, mahallede piknik yapan çocuklardık. Gülüşlerimize domates kabuğu yapışır, tatlı bir asit yakardı kahkaha dolu yanaklarımızı. Ne oldu sonra peki? Nasıl âşık olunur, onu da öğrendik. Dahası aşk öğrenilmez deyip çocuk kalbimizle; vuruluverdik bir çift göze. Göz göze gelince iki çift tatlı söze de bırakıverdik yüreğimizi sevdiğimizin ellerine.
Sonra ne mi oldu? Ne olduysa oldu işte. Aşk sandık gördüklerimizi, belki aşktı belki de değil. Hoşlandık falan birilerinden… Derken büyüdük. En kötüsü bu mu sahi? Artan sorumluluklar çocukluk neşemizi bir sokak öteye taşıdı. Gidip almaya üşendik. Yarın gider alırız dedik, almadık. Unuttuk orada olduğunu sonra. Çok yakınımızdaydı belki ama, dedim ya unuttuk.
Daha önemli şeyler aldık onun yerine. Mağazalardan elbiseler aldık, makyaj malzemeleriyle süsledik yüzümüzü; neşelensin diye. Sonra bir sürü farklı restoranda yemek yedik. Farklı lezzetler denedik. Herkes görsün diye de giydiğimizi, yediğimizi, içtiğimizi sosyal medya hesaplarından insanların gözüne soktuk. Niye mi peki? Neşemiz yerinde, diye!
Evet evet neşemiz yerindeydi zaten, bir sokak ötede aynı yerde öylece terk edilmiş, öylece unutulmuş, eski bir saksıda kurutulmuş çiçek gibi… Güneşi görmeyi, o bedbaht sokaktan çıkıp da sulanıvermeyi, budanıvermeyi bekliyor neşemiz. Neşemiz bizi bekliyor. Terk edilmiş o sokakta hâlâ! Dodo’ya sorsan gösterir!
