“Bizde olmayan enerjiden etkilenmeyiz,” diyordu bir kitapta. Okurken düşündüm; biriyle tartıştığımda, o öfke ve kavgacı tavır demek ki bende de var. İyi olan da kötü olan da bizde olduğu sürece karşımızdakinde bunu görürüz. Oysa biz insanoğlu, birini savunmak istersek iğneyi önce kendimize batırırız; niyetimiz karşımızdakini aklamaktır.
Vazgeçemediğimiz bir alışkanlık, sevgili, eş veya dost için sürekli bahaneler bulur, arkasına sığınırız. Özgürlük zor gelir insana; alıştığı yeri, kişiyi konfor alanı sanır. Nihayetinde alışkanlıkları bırakmak zordur çünkü alıştığın şey tanıdıktır, bildiktir. Oysa Şems-i Tebrizi şöyle der: “Hayatım altüst olur diye endişe etme. Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?”
Bilmediğimizden korkarız. Üstelik bir bakıp geleyim deme şansımız da yoktur, biliriz.
Bu sebeple, sevdiğim bir psikoloğun yayınında duyduğum o sözle devam ediyorum: “Attığın taş, ürküttüğün kurbağaya değiyor mu?” İşte tam olarak bu noktada durup düşünmeli insan.
Hayat öylece, “Hadi değiştireyim, bu renkler birbirine pek de uymadı.” diyeceğimiz bir tişört-pantolon meselesi değil elbette. İnsan ilişkileri, alışkanlıklar, yılların biriktirdikleri öyle kolayca çıkarılıp bir kenara bırakılamıyor.
Ama baktın ki o tişörtün yakası, paçası kaymış; pantolon artık sıkıyor seni… Bir noktada kendine şunu sormalısın: Ben mi bu kıyafete sığmaya çalışıyorum, yoksa artık bu kıyafet mi bana dar geliyor?
İşte tam da orada, kendine yeni bir yer açmanın vakti gelmiştir. Çünkü bazen değişmesi gereken hayat değil, hayata tutunma biçimimizdir.
Bundan sonrası sende cancağızım. Öyle her şeyi olduğu gibi kabul edip kendine dar gelen hayatların içinde dolanmaya gerek yok ama yine de sen bilirsin (!)

















