Yeni bir güne gözlerini açtığı için ne kadar şanslı olduğunu bilebilir mi insan, yaşarken?
Anı yaşarken bilebilir mi, daha kaç güne başlayabileceğini?
Kaç gün var daha umut edebileceği, ya da kaç gün var daha yapılacaklarını sonrasına erteleyebileceği!..
Gün bugün, haydi kalkın. Sıcacık güneşi doldurun, gecenin ayazından soğumuş odanıza. Selamlayın börtü böceği, eşlik edin kuşların cıvıltılarına. Ruhunuz aksın dışarı, dans edin son ses açtığınız müziğin coşkusuyla. Sulayın çiçeklerinizi, sohbet edin onlarla. Çiçeğiniz yoksa evinizde ya da balkonda, düşleyin o halde; kokuları gelsin burnunuza.
Fokur fokur kaynasın çaydanlık, siz devam edin kahvaltınızı hazırlamaya. Sıcak ekmeğin üzerini kavuşturun tereyağıyla. Üzerine bal ya da reçel… Keyifle, ağız tadıyla donattığınız kahvaltı sofrasının tadını çıkarın, tüm sevdiklerinizle.
Allah ne verdiyse şükürle başlayın güne. Şükredecek şeylerinizin listesini yapın; zihninizde ya da kâğıt kalemle. Ne kadar çok şeyimiz varmış, değil mi? Fark edemediğimiz, bize sıradan gelen ne kadar fazla şükredileceklerimiz varmış meğer… Alışkanlıklarımız, unuttuklarımız oluyor bazen. Unutmasak da hep sahip olacağımızı sandığımız şeyler gibi geliyor bize. Oysa hayat hiçbir şeyi sabit bırakmıyor ki!..
Dünü, bugünü ya da yarını… Hayat bir dakika sonrasını bile garanti etmiyor insanlara. Belirsizlik, belki de daha çok azim veriyor, daha da hırslı yapıyor bizleri. Sebebi her ne olursa olsun; tadını çıkara çıkara yaşamak ve her anı değerlendirmek gerek.
Her günü yeniden güzelleştirmek için, umut edebilmek için gereken tek şey; yine, yeniden, yeni bir güne başlamış olmaktır.
