Kalıplaşmış düşüncelerimi, tabularımı, toplumsal konformist normlarımı ve dokunulmaz olan bütün dogmalarımı sorgulama ve şüphe kabında eritip yıkıyorum. Bildiklerimi, felsefik bir sorgulamayla bilmediğime kanaat getirerek reddediyorum. Âlimi olup bildiğimi sandığım her şeyin cahili olduğumun farkına, sorgulayarak varıyorum.
Anladım ki; kesinlikle kanun hâline gelmiş, bilim hâlindeki bilgilerimin çoğu sorgulanmaya açık birer kuram veya birer teori imiş.
“Bildiklerimin üzerine düşününce, bilmediklerim gün yüzüne çıkıyor.”
Zihnimin bulanıklığı, düşüncelerimin karmaşasından dolayıdır. Ve her karmaşıklık bir çatışmadan başlar. Bu karmaşıklık, çatışmadan kaynaklı bir öğrenme sürecidir. Doğru, akla yatkın ve kesinliğe yakın olan düşünceler baskın hâle gelerek kendini daha geçerli ve toplumsal normlara yakın bir düşünce hâlinde gösterir.
“Bilimden şüphe edersen felsefeyle karşılaşırsın. Felsefenin karmaşasından kurtulmak için bilime sarılırsın…”
Şüphelerin kalmadığı yerde bilimle tanışırsın.
Felsefe ile bilimin kısır döngüsünde dolanıp duruyoruz ki yeni kavramlar türetilsin.
Düşünün, her zaman düşünün!
Boş ve boş şeyler üzerinde değil; size var olan fikirlerinizi törpüleyecek veya var olan fikirleriniz üzerine yeni bir şeyler katacak düşüncelerle düşünün. Düşündükçe insan, daha önce ne kadar düşünmediğinin farkına varacak; bildiği şeyler hakkında şüpheye kapılacak ve şüpheye kapıldıkça sorgulayacak, yanlış ve doğruyu bulacaktır.
Düşünce güçtür; güçlenmek isteyen düşünsün.
Düşünmek farkındalık oluşturur; insan düşündükçe birçok şeyin farkına varır, farkındalık oluşturmak isteyen düşünsün.
Düşünmek analiz etmektir; insan düşündükçe kalıpları analiz eder, çözer ve esnetir.
René Descartes’in dediği gibi; (Cogito, ergo sum) “Düşünüyorum, öyleyse varım” sözü ile düşünmenin varoluşsal bir eylem olduğunu belirtir.
İnsan, düşüncesi ile var olabilir; var olmak isteyen düşünsün.
