Ruh-i Ölüm

Verdin mi bir kemik yığını,
Sırların sırrına,
Toprağın altına.
Sanma ki her gelen bahara,
Üzerine düşen damlaya,
Geçti mi sandın,
Bitmek bilmeyen kahrına?
Toprak bu;
Bağrına bassa her geleni,
Yine de sussa her sırra ereni.
Sahi, ruhu nereli?
Her bedenin gömülmeyen yeri.
Kaldı mı geri kalanı,
Dünyanın her bir yeri,
Ruhlar alemi.
Sen bakma, beden gitti,
Ruhu kaldı besbelli.
Kalbin hâlâ bir insana değeli,
Aşk dediğin hâlâ bir O’nda gizli.
Sen bir tek O’nda,
O ise bir seni almadı kanadına.
Evreni sardı, sarmalına.