Rossoneri, 2002-2003 Şampiyonlar Ligi’ne katılmaya hak kazandı ve dokuz ay önce grup aşamasına katılmak için Slovan Liberec’i zor bela geçmişken, serin bir Mayıs akşamı Old Trafford’da şampiyonluğa ulaştı. Bir sezondan biraz daha uzun bir sürede Milan, dünya klasında oyuncularla sıkı sıkıya bağlı bir takım haline geldi – 2003 zaferi, beş sezonda üç Şampiyonlar Ligi finali görünümünün ilkiydi.
“Gerçekten birbirimizin arkadaşlığından zevk alan ve birlikte eğlenen bir arkadaş grubuyduk,” diye hatırlıyor Pirlo neşeyle. “Maçları oynar ve sonra birlikte takılırdık. Hepimiz birbirimizle vakit geçirmeyi severdik. Antrenman kampları bile bizi rahatsız etmezdi. Böyle bir durumda büyük başarılar gelir.”
Pirlo’nun Milan takım arkadaşlarıyla kurduğu dostluklar çok derindi. Özellikle kendisinden bir yıl sonra San Siro’ya gelen Alessandro Nesta ile yakınlaştı.
“Alessandro Nesta Milano’ya geldiğinde PlayStation oynamaya başladık. Bayıldık. Aynı odaya konur konmaz, her zaman oynamaya başladık: antrenman seanslarından önce ve sonra ve antrenman kamplarında. Sadece zaman öldürmek için bir hobiye dönüştü, çünkü eğleniyorduk ve birlikte yapmaktan zevk alıyorduk.
“Gece geç saatlere kadar asla oynamazdık, sadece uykuya dalmakta zorlandığımız bir maçtan sonra oynardık, belki.” Pirlo için, bu onu rahatlattı. Unutulmaz olanı, hayatının en büyük maçına nasıl hazırlandığıydı. “Baskı hissetmiyorum… Umurumda değil,” dedi otobiyografisinde. “9 Temmuz 2006 Pazar günü öğleden sonrasını uyuyarak ve PlayStation oynayarak geçirdim. Akşam dışarı çıktım ve Dünya Kupası’nı kazandım.”
Bu, Pirlo’nun – eski Inter patronu Lippi ile yeniden bir araya gelmesinden sonra – kendisini dünyanın en iyi orta saha oyuncularından biri olarak doğruladığı turnuvaydı. İtalya’nın Almanya’daki yerini, İskoçya’ya karşı 2-0’lık eleme galibiyetinde iki serbest vuruş atarak zaten garantilemişti. Dünya Kupası’nda, yarı finalde ve ardından finalde olmak üzere üç maçın adamı ödülü kazandı ve sadece Altın Top için duygusal tercih olarak ayrılan Zinedine Zidane’a karşı kaybetti.
“Üzgün değildim, çünkü en önemli şey Dünya Kupası kupasını kaldırmaktı, bu yüzden o bireysel ödül arka planda kaldı,” diyor Pirlo. “Başka hiçbir şeyin önemi yoktu.”
Neslinin tüm parlaklığına rağmen, Pirlo da belirleyiciydi. Uzak mesafeden harika bir gol attı ve Vincenzo Iaquinta’nın Gana’ya karşı 2-0’lık galibiyetle İtalya’nın turnuvasını açmasını sağladı, Almanya’ya karşı Dortmund yarı finalinde Fabio Grosso’nun uzatmalardaki golüne asist yaptı ve finalde Marco Materazzi’nin beraberliği sağladığı köşeyi kullandı, ardından penaltılarda penaltısını gole çevirdi ve İtalya dördüncü kez dünya şampiyonu oldu.
Ancak memlekette sevinç, Calciopoli şike skandalıyla boğuşan bir ülkede hayal kırıklığına dönüştü. Milan olası bir küme düşme tehlikesiyle karşı karşıyaydı – ancak sonunda 2006-2007 Serie A sezonu için sadece sekiz puanlık bir kesinti aldılar – ve birçok kulüp ve oyuncu belirsiz geleceklerle karşı karşıyaydı. Pirlo ve diğer birçok kişi İtalya’dan ayrılmayı düşündü.
“Dünya Kupası’nı yeni kazanmıştık ama ne olacağını bilmiyorduk,” diyor Pirlo, o yaz bir Avrupa devi tarafından kendisine teklif götürülen. “Real Madrid ile çok, çok yakındım ama sonra Milan’ın Şampiyonlar Ligi elemelerine katılabileceği ve Serie A’ya yeniden kabul edilebileceği söylendi. Bana ardından hemen yeni bir sözleşme teklif edildi ve kulüp beni tutmak için çok şey yaptı.”
Pirlo’nun dünyanın en büyük kulübünden ilgi görmesi son kez olmayacaktı. Üç yıl sonra, 2009’da Pirlo, Carlo Ancelotti’yi Milan’dan Chelsea’ye kadar takip etmeye yakındı. Orta saha oyuncusu, “Ancelotti benden onunla gitmemi istedi,” diye hatırlıyor. “İki takım da menajerimle bu konuyu konuştu ve büyük bir şans vardı. Ancak sonunda, sözleşmeyi imzalama zamanı geldiğinde, Silvio Berlusconi ve Adriano Galliani gitmemi istemedi.” Milan, Branislav Ivanovic’i anlaşmaya dahil etmek istedi ve Chelsea açıkça reddetti.
Ertesi yaz, sıra Pep Guardiola’daydı. Pirlo’nun Xavi, Iniesta ve Messi ile birlikte oynayabilme olasılığı, dünyayı fetheden Barcelona takımının futbol tarihinin en büyük “ya olsaydı”larından biri olarak tarihe geçmesini sağlamalıydı. Her şey, Ağustos 2010’un sonlarında iki takım arasında oynanan bir hazırlık maçından sonra Guardiola’nın ofisinde yapılan bir konuşmayla başladı.
“Beni çağırdı ve nasıl oynamak istediğinden ve takımına katılmamı nasıl istediğinden bahsetmeye başladı,” diyor Pirlo. “Benim için gurur kaynağıydı, özellikle onunla konuşmak ve ayrıca bir Barcelona oyuncusuyla karşılaştırılmak. Sonunda hiçbir şey olmadı, ancak Guardiola tarafından konuşmak için ofisine çağrılmak harika bir deneyimdi.”
On iki ay sonra, Milan’ın Pirlo’yu tutma kararı sonunda sarsıldı. 32 yaşındaki oyuncunun sözleşmesi sona ermişti, ancak Rossoneri ona sadece bir yıllık sözleşme uzatması teklif etti. Ve böylece, orada geçirdiği on yılın ardından Milan’ın mimarı kulüpten ayrılmayı seçti.
“Juventus, Roberto Mancini’nin Manchester City’si ve diğer büyük takımlarla görüştüm, ancak sonunda Torino’ya gitmeye karar verdim çünkü kazanmaya geri dönmek için iyi bir projeleri vardı,” diye açıklıyor. “Zorlu yıllardan yeni geçmişlerdi, ancak yeni bir stadyumları vardı ve benim önemli bir oyuncu olacağım yeni bir Juventus inşa ediyorlardı, bu yüzden oraya gitmeye karar verdim.”
Milan, Pirlo’nun en iyi günlerinin geride kaldığını düşünürken, yeni takım arkadaşları onun hala neler sağlayabileceğini biliyordu.
“İlk düşüncem ‘Tanrı var’ oldu,” dedi Juventus kalecisi Gianluigi Buffon. “Onun seviyesinde ve yeteneğinde bir oyuncu? Üstelik serbestti! Bence yüzyılın transferiydi.”
Böyle de oldu. Başka bir lakap daha kazanan il Maestro, Yaşlı Hanım’a üst üste dört kez scudetto kazanması ve Pirlo’nun Milan’ının 2003’te onları yenmesinden bu yana ilk kez 2015 Şampiyonlar Ligi finaline ulaşması için ilham verdi. Juventus, kulüpteki son maçında Barcelona’ya yenildi.
“Zirvedeyken ayrılmanın, zorlanmaya başlayabileceğin, diğer insanların yaşlandığını söylemeye başlayabileceği ve her maçta oynayamayabileceğin bir zamanda ayrılmaktan daha iyi olduğunu düşündüm,” diyor Pirlo. “En üst seviyede oynarken güzel anılar bırakarak Şampiyonlar Ligi finalinden sonra ayrılmayı tercih ettim.”
“Heyecan verici bir değişiklikti,” diyor Pirlo, 36 yaşında MLS yeni çocuklarla New York City FC’ye geçişini anlatırken. “Kolay değildi, çünkü belli bir seviyede futbola ve en iyi takımlara karşı oynamaya alışmıştım ve hakkında fazla bir şey bilmeden yeni bir lige geçiyordum. Diller de yeniydi.
“Ama harika bir şehirde harika bir kulüpte geçirdiğim üç yılı çok güzel hatırlıyorum. Futbol anlamında harika bir deneyimdi, o ilk yıllarda hepimizin beklediği hedeflere ulaşamamış olsak bile. Ailemle olan deneyimim açısından da harika zaman geçirdik.”
“Patrick Vieira – şimdilerde Genoa menajeri ama o zamanlar NYCFC’de – Pirlo’nun antrenörlük görünümünü burada değiştirdi.
“Patrick harika bir menajer,” diyor Pirlo. “Şimdi bile bir antrenör olarak, antrenmanlarda bize yaptırdığı bazı egzersizleri yapıyorum. Çalışma şeklini ve bizim oynamamızı istediği şekli gerçekten beğendim. Hem futbol anlamında hem de davranış anlamında ondan çok şey öğrendim. Hemen herkesin saygısını kazandı.”
“Manchester City akademisinden gelmişti, orada genç takımlara koçluk yapmıştı. Bu yeni metodolojiyi New York’a getirdi. Bu antrenman şekli benim için yeniydi. Hepsi City ve Guardiola’nın dünyasından geldi. Bir oyuncu veya koç olduğunuzda – ya da giderek benim durumumda bir teknik direktör olduğunuzda – ve sizi belirli antrenmanları yaptıran biri olduğunda, meraklanırsınız. Sonra kendiniz koç olduğunuzda, faydalı olabilecek her şeyi kullanmaya çalışırsınız.” Pirlo, kendisi ve eski NYCFC takım arkadaşı Frank Lampard için koçluk ateşini körükleyen adamla iletişimini sürdürdü.
“Vieira Nice’taydı,” diyor Pirlo. “Kendisiyle tanışmaya ve koç olarak işlerin nasıl gittiğini görmeye gittim, ancak şimdi Genoa’da olduğu için onu görmeye gidemedim. Yine de onunla ve Frank ile harika bir ilişkim var. Frank ve ben eskiden birlikte akşam yemeğine çıkardık; şimdi hala telefon görüşmeleri veya mesajlar aracılığıyla iletişim halindeyiz.”
İkisi de bir başka yöneticilik ilhamını paylaşıyor. İkisi de Ancelotti’yi, sırasıyla Milan ve Chelsea’de, oyunculardan en iyi şekilde yararlanan bir ifade özgürlüğü meydana getirdiği için övdü.
“Benim için çok önemli bir insan,” diyor Pirlo. “Beni ilk defa çok yüksek bir seviyede oynatmaya başlayan oydu. Bana çok fazla sorumluluk verdi ve yirmili yaşlarımın başındayken beni harika oyuncularla bir projenin merkezine koydu. Bana en başından beri güvendi, onunla birlikte sekiz harika yıl geçirdim. Hala iletişim halindeyiz – bana bir koç olarak tavsiyelerde bulunuyordu.”
“Çok benzer karakterlerimiz var. Sakiniz ve sorunları konuşarak çözmeye çalışıyoruz, telaşlanmıyoruz. Onun gibi bir koç size çok şey öğretebilir. Umarım ondan bir şeyler almışımdır.” Hollanda okulu, özellikle Johan Cruyff’un Barcelona’daki Rüya Takım dönemi ve Louis van Gaal’ın Ajax’ı, Pirlo’nun koçluğunda bir diğer etkidir.
“Oyun tarzını; hareket etme ve sahayı kaplama biçimlerini sevdim: oyun kurma biçimleri,” diye açıklıyor İtalyan. “İzlemesi çok güzeldi, çünkü her iki menajerin de çok net bir yöntemi vardı. Hollanda futbolu bu sporu şekillendirmeye gerçekten yardımcı oldu. Dünyaya yepyeni bir oyun tarzı gösterdiler. Bugün bile, dünyanın dört bir yanındaki menajerler için en iyi ilham kaynaklarından biri.”
Ağustos 2019’da UEFA Pro lisans kursuna kaydolduktan sonra, Pirlo kendini aniden dünyanın en büyük kulüplerinden birinin sıcak koltuğunda buldu. 2020 yazında hala rozetlerini alma sürecindeydi – o Eylül ayında kalifiye oldu – Juventus ona beş yıl önce oyuncu olarak bıraktığı takıma geri dönme fırsatı teklif ettiğinde. Onları geri çeviremezdi. “Juventus gibi bir takımda teknik direktörlük kariyerine başlamak çok nadir bir fırsat,” diyor, “bu yüzden tereddüt etmeden kabul ettim.” Onu bekleyen birçok zorluk vardı, en önemlisi de pandemiydi.
“Oldukça garip bir yıldı,” diye itiraf ediyor Pirlo. Önceki sezon normalden daha geç bitmişti, bu yüzden yenisine hazırlanmak için çok az zamanımız vardı – yeni sistemleri denemek ve oyuncuların bunlara uyum sağlaması için zar zor 10 gün. Her gün çalışmak, ilerledikçe büyümeye ve öğrenmeye çalışmak zorundaydık. Yine de,
Unutulmaz bir deneyimdi. Harika bir takımımız vardı ve sezon hedeflerimize ulaşmayı başardık.”
Juventus, o yılki İtalya Süper Kupasını da kazanmış olmasına rağmen, Atalanta’yı 2-1 yenerek Coppa Italia’yı kaldırmış olsa da Yaşlı Kadın’ın üst üste 10. scudetto denemesi dördüncülükle sonuçlanınca Pirlo işini kaybetti. “Ligi kazanamadık,” diye itiraf ediyor. “Ancak gelecek için gelişme şansımız vardı, bu yüzden bu deneyimi yaşadığım için mutluyum.”
