İnsanın bir huzuru olmalı. Hayat bunalttığı zaman kaçabileceği bir limanı olmalı. Dünyayı sessize alıp kalbini dinleyebilmeli.
Bir sığınağı olmalı işte insanın. Tüm korkularından kaçıp saklanabileceği bir mağarası olmalı. Yorgun gönlünü koşmadan dinlendirebilmeli.
Bir rüzgârı olmalı insanın. Ben bittim, yeter dediğinde yelkenine cesaret veren. Gideceğim yere kadar eşlik edebilmeli.
Bir tutanı olmalı insanın. Ayağı takılıp düşmek üzereyken, dağ gibi sağlam bir dayanağı olmalı. Yollar güvenle yürünebilmeli.
Bir kanadı olmalı insanın. İnsanı zirveye taşıyabilen ve orada tutan. Ne kadar yükseğe çıksa çıksın, istediği zaman uçabilmeli.
Bir hafifliği olmalı insanın. Sırtında da kalbinde de yük olmamalı. Düze inerken ayağı yere sağlam basabilmeli.
Bir masalcısı olmalı insanın. Her başlangıcın sonu, her sonun bir başlangıcı olduğunu bilmeli. Yitene üzülmemeli, geleni karşılamalı.
Biri olmalı insanın yanında. Dağın zirvesinde de yerin dibinde de yanında olmalı. Her ne olursa olsun güvenilebilmeli.
Biri olmalı insanın yanında. Hem limanı hem rüzgârı olabilen. Yanındakinde, yorulduğunda dinlenebilmeli; yanındakine, dinlediğinde koşabilmeli.
Bir nefesi olmalı insanın. Saya saya bitirilen nefeslere, oh diyebilmeli. Sonu düşünmeden harcayabilmeli soluğunu.
Bir hayatı olmalı insanın. Pişmanlığı az, yaşanmışlığı çok olan serveti olmalı. Hayatına sığdırdığı zaferleri çok, yaşamının yenilgisi az olmalı.
Hayatının bir anlamı olmalı insanın. Bir yanı buz kesiği olsa bile, bir yanı bahar bahçe açmalı. Yaşadım ve yaşattım diyebilmeli…
