Tarihin akışını değiştirenler, genellikle büyük ordular, ulaşılmaz saraylar ve görkemli protokoller ile anılırlar. Ancak insanlık tarihinin en büyük dönüşümüne imza atan Hz. Muhammed (s.a.v.), kudretini ulaşılmazlıktan değil, “ulaşılabilir olmaktan” almıştır. Ashabının arasına oturduğunda, yabancı birinin gelip “Hanginiz Muhammed?” diye sormak zorunda kalması, bir zafiyet değil, peygamberlik makamının ulaştığı en yüce tevazu zirvesidir.
Bugün, modern dünyanın korumalarla çevrili, halkından kopuk, yüksek duvarların ardına saklanmış devlet başkanlarına baktığımızda, o günün saadet asrındaki o “sahici insan” modelini çok daha derin bir özlemle anıyoruz.
Hz. Muhammed’in (s.a.v.) yönetimi, “yukarıdan aşağıya” işleyen bir otorite değil, “birlikte yol yürüyen” bir yoldaşlıktır. O, yanına korumalar almamış, halkına sırtını dönmemiş, aksine dertlerini dinlemek için kapısını her daim aralık tutmuştur. Onun hükümdarlığı, mülkün sahibi olma iddiası değil, emanetin yükünü taşıma sorumluluğuydu.
Bugünün dünyasında devlet başkanlarının, liderlerin ve yöneticilerin etrafına ördüğü o kalın “güvenlik ve statü duvarları”, aslında sadece fiziksel bir mesafe değil; bir “anlama mesafesi” meydana getirmektedir. Bir lider, halkının acısını hissetmek için değil, kendini güvende hissetmek için yaşıyorsa, oradan çıkacak kararların “halkın hakikatiyle” buluşması imkânsızdır.
“Hanginiz Muhammed?” sorusu, bir liderin halkıyla arasındaki mesafeyi sıfırladığının en somut kanıtıdır. Bu, liderin bir “put” haline gelmesini engelleyen, onu insan seviyesine, hatta bir arkadaş seviyesine indiren bir tevazu devrimidir.
Günümüzün yöneticileri için bu ne anlama gelir?
Bir yönetici, makamıyla değil, karakteriyle tanımlanıyorsa büyüktür.
Bir liderin en büyük koruması orduları değil, halkının sevgisi ve güvenidir.
Gerçek güç, halktan kopmak değil, halkın arasında bir nefes kadar yakın durabilmektir.
Kibri Aşmak, İnsana Dönmek
Bugünün hükümdarları, kendilerini toplumdan ayrıştıran şatafatlı sarayların, uzun araç konvoylarının ve ulaşılmazlık zırhının içerisinde aslında yalnızlaşmaktadırlar. Halkından korkan bir yönetici, halkını yönetemez, sadece idare eder. Hz. Muhammed ise yönettiği insanlarla aynı sofrada oturmuş, aynı çileyi çekmiş ve aynı acıyı paylaşmıştır. O, “kendi içlerinden biri” olarak kalmayı başararak, tarihin gördüğü en büyük sadakati kazanmıştır.
Bugün, sarayların mermer zeminlerinden ve yüksek duvarların gölgesinden bakan her liderin, o günün çöl sıcağında, basit bir örtünün üzerinde oturan Peygamber’in (s.a.v.) şu sessiz mesajını duyması gerekir:
“En büyük krallık, insanların kalbine sığabilmektir.”
İktidarın hırsı, insanın içindeki o saf “insan olma” halini örtmemelidir. Bir devlet başkanı, eğer makamından indiğinde tanıyamayacak kadar yabancılaştıysa halkına, o zaman yönettiği şey sadece toprak değil, kaybedilmiş bir gönüller yığınıdır.
Bugün, devlet adamlığının ihtiyacı olan şey; yeni yasalar veya daha keskin güvenlik tedbirleri değil; bir insanın, hiçbir ek ünvana ihtiyaç duymadan, yalnızca “insan” olduğu için saygı duyulan o samimiyet iklimine dönmesidir.
