O sabah oldukça erken uyanmıştı. Gözlerinin altı şişmiş, uyuyamadığı her hâlinden belliydi. Bir bardak çay döktü. Yıllara meydan okuyan, yüzlerce sır saklayan defterini açtı ve yazmaya başladı.
“Ruhum müebbete mahkûm olalı yıllar olmuştu. Damarlarımda volta atan yaşama dair belirtiler, bitap düştüm dercesine ağlamaklı. Sevmek gerçekten affedilemez bir suç muydu? Savcı da hâkim de sendin. Bu nasıl bir adalet sistemi ki? Unutmaya yeltenmemişsindir umarım. Sana ulaştırmaya gücümün yetmediği hayallerime pranga takmak nasıl aklına geldi bilmiyorum. Bense avukata bile ihtiyaç duymamıştım. Yargılamadan infaz edilmek, suçumun ve cezamın yüzüme karşı okunmaması hangi ülkenin yasasında yazılıydı? Bilmeni isterim ki parmağımda hayallerimi ve umudumu, yüreğimde ruhunu taşımayı hayal ederken bu diş gıcırdatıcı kelepçeler canımı sen kadar yakmadı. Demir parmaklıkların rengini merak ediyor musun? Siyaha boyamışlar. Yaşamaya dair bir manzara aradıkça karabasanlar hücum ediyor zihnime. Tam arkamda küçücük bir pencere var ve onun da duvarını dağa dayamışlar. Kaçmayayım diye olmalı. Sanki bıraksalar gidecek yerim var. İçeriye birkaç dakikalığına da olsa güneş ışığı süzülüyor ve hâlâ sen geldin zannediyorum mahpusluğa özenen kaçak ışınları. Kalbimin en ulaşılmaz yerine sana özel bir kulübe inşa ettim. İçinde kuzine bir soba, tahta bir tabure, titrek bir gaz lambası ve hayallerim vardı. Göle bakan kapının önünde sana dair kaç dörtlük yazdım bilmiyorum. Gözlerin suskun dudaklarına hâlâ tercümanlık etmeyecek mi? Bedeninden ayrılıp gelir mi ki ruhun kestane kokulu fakir haneme? Ne kadar da ahmağım, değil mi? Haydi, evet de. Ahmağın tekisin de. Yüzüme yüzüme haykır seni sevmenin suç olduğunu. Her defasında tekrar etmekten bıkmadığın ‘Sana hiç umut vermedim ki.’ sözün çınlar durur kulaklarımda. Benim umuda ihtiyacım yok ki, ben umudun ta kendisiyim. Yalnızlığı yalnızlıkla harmanlayıp adını umut koydum ben. Şu rutubet kokulu ortamda hâlâ seni hayal ettiğime inanamıyorum.
Bugün öğle yemeğinin yanına üzüm koymuşlardı, hem de kocaman bir salkım. Hatırladın mı meşe ağacına aşkla sarılan asmanın sevecenliğini? Bak, yine gözlerimin önünden film şeridi gibi geçmeye başladın. Beni bir saniye bile düşünmediğini bile bile hâlâ seni düşünüyorum ya, asılmamı talep etmeliydin ya da tabureye son tekmeyi sen vurmalıydın. ‘Sevmek suçsa eğer yargıçlığa soyunma; bırak cezamı sahibim versin.’ diyerek bitirdi kendi kendine söylediği cümlelerini.
Konuşan kendisi, dinleyen kendisiydi. Yüreğin nasırlaşması hiçbir şeye benzemiyordu. Güneşin en koyu zamanında, zifiri karanlıkta mahkûmiyet çekenlere dört duvar arasından kırbaç sallamak istercesine asabileştikçe asabileşti. Uçurumun kenarındaydı sanki. Atlamakla atlamamak arasından gitti geldi. Kin ve sevdanın kıyasıya savaşında kazanan kim olacaktı? Kelimeler söze döküldükçe gözler tercümanlığa soyundu. Acemi tercümandan yalan yanlış bir tercüme uzayıp gitti. Yargılama sırası ona gelmiş gibiydi ama hiç anlamazdı yargıçlıktan. Kâğıda sessiz, kaleme acımasız olmasını tembihledi. Kâğıt da kalem de lüzumsuzdu aslında. Kader alna ezelden yazılmıştı.
