Yine yeni bir eve taşınmıştık. Lakin bu ev, daha öncekileri gibi üst ve alt katta oturanın olmadığı, sadece bize ait, tek katlı müstakil bir evdi.
Hatta diyebilirim ki ilk kez mutfağı olan bir evde oturacaktık artık. Evimizin önünde daracık da olsa bir kaldırım var diye öyle seviniyorum ki… Artık evimizin önünde kireçle çizgi çekip kaldırımda taş sektirmece oynayabilmek ne büyük mutluluktu…
Sokağımız, çıkmaz sokak denilen, girişi olup çıkışı olmayan bir sokaktı. Yani araç girişi var ama sadece park için. Hareketli bir trafik yok yani. O yüzden evin önünde de istenildiği gibi tasarrufta bulunup taş sektirme oyunu oynayabiliyorduk. Önce içine sığabilecek büyüklükte bir kare çiziyorsun, sonra ona bitişik üç kare daha. Bu üç kareye bitişik bir kare daha…
Okul dönüşü ip atlama ise çok daha keyif verici. Ve bu oyun sadece kızlar için. İki kişi karşılıklı ip çevirecek. Atlayacak kişi ise üçe kadar sayıp çevirme esnasında ipin içine girecek.
Tek ip atlama, 100’e kadar sayma. İpin içinde atlayan ve ip çevirenlerle tekerleme söylemek ise doyumsuz bir haz. Hatta bir de çift ip çevirme vardı.
Bu kez yine iki kişi iki ipi karşılıklı çevirecek.
Bu iki ipin içinde ayaklarını şaşırmadan atlamayı becerenler, artık usta bir seviyeye gelmiş demekti.
En önemlisi de ipe basmadan ve çevirirken ipi bozmadan ipten çıkmak.
Evimizin arka tarafında küçücük de olsa ilk kez bir bahçemiz vardı artık. Birkaç büyükçe taştan oluşan yol. Ev yine kiraydı ama olsundu, o bahçe bizim kullanımımızdaydı ya!
Küçük mutfağımız bahçeye bakıyor ve ailemizin annemden sonra ikinci reisi ise tam mutfağın ortasında: kuzinemiz… Uzunca kış ayları boyunca evimizi sıcacık tutmakla, içimizi, kalbimizi de ısıtan… Üzerinde çay, sıcak su, yemek… Fırınında patates, kestane, buğday ekmeği, mısır ekmeği, kurabiye, börek, çörek… Adeta tek başına bir fabrika mı bu kuzine! Bir restoran konforunda kocaman bir mutluluk.
Televizyon odasındaki dik ve kovalı sobanın yanma saati, televizyonun açılış saati ile aynı. TV siyah beyaz, lakin bizim gönlümüz, gözümüz henüz kirlenmemiş, tertemiz; kalplerimiz ise renk renk. Ve bu da fazlasıyla yeterli.
Mahalle oyunları var bir de okul dönüşü: yakan top, istop, ip atlama, çift ip atlama, voleybol…
Yılbaşı geceleri var, etimek tatlısı; iki yuvarlak kocaman tepsi hem de sadece o gece için. Niye? Çünkü tam 12’de Orhan Baba çıkacak.
Ağabeylerimin gömlek yakalarını hatırlıyorum bir de; upuzun. İspanyol paça pantolonlarını…
Hepsi bir güzel hatıra da bir de üzen bir hatıra var ki o da annemin çıban şeklinde kocaman yaralar ile egzamalı elleri… Ne denese çare olmadığına şahit olan daralan küçük kalplerimizle biz.
Şimdilerde… Şimdi o kalbim büyüdü mü sanki? Hâlâ küçük ve dar…
Hâlâ kırkikindi yağmurları gibi ıslak, nemli ve buğulu; hep bulutlu, puslu.
Uzun bir yokuşu, üstelik taş döşeli yolu ile çarşı merkezine erişiliyor. Kuruşlarla biriktirdiğim birkaç lira ile hikâye kitabı almaya gidiyorum. Kitapçı dükkânı dar ve küçük bir dükkân ama benim gözümde kitapların içinde anlatılan binbir dünya sayesinde çok büyük.
Kemalettin Tuğcu kitapları alıyorum hiçbir seçenek bilmeden. Eve dönünce okumaya dahi kıyamıyorum hemen bitmesin diye. Sonra birkaç sayfa, biraz daha okudukça bulunduğum mekân sanki ayaklarımın altından kayıp gidiyor ve kitabın içindeki iyi karakterle bütünleşiyorum adeta.
Çok iyi geliyor okuduklarım, çok!
İlkokul dördüncü sınıftayım sanırım.
Çıkmaz sokağımızın tam en son noktasında olan ev…
İşte bu ev orada olduğu için zaten sokak çıkmaz olarak isimlendiriliyor ve o evde yaşayan ailenin en büyük kızı; biz ona tabii abla diyoruz. O bir gün dedi ki biz top oynarken sokakta: “Hadi sizi camiye götüreyim.” Biz de hemen korkarak dedik ki: “Hocanın kocaman sopası vardır! Nasıl gidelim?” Çünkü bu zamana kadar hep öyle dinlemiştik… “Olur mu hiç öyle, hoca çok iyi, böyle bir şey asla yok.” dedi ve böylece ilk defa camiye gitmiş olduk.
Caminin girişi çok etkiledi beni; iki yana açılan işlemeli demir kapı sanki ellerini açmış bize “Buyurun, buyurun.” der gibi küçük minik kalplerimizi kucaklıyordu önce. Biraz ötede caminin şadırvanı vardı ve hepimiz şadırvanın etrafındaki yuvarlak tahtadan oturma yerlerine dizildik; ayaklarımız yere değmiyordu daha, o kadar küçüktük. Hoca birtakım bilgiler anlattı, sonra da sırayla herkese bir şeyler sormaya başladı. Hocamız çok mütebessimdi, sanki ilk görüşte daha önceden tanışıyor gibi samimi geliyordu. Adını da sonradan öğrendik tabii, Sâmi imiş meğerse! Sâmi Hoca.
Böylece şadırvan, hoca, cami, Elif Cüzü kitabı ile ilk yolculuğumuz başlamış oldu. Ardından tabii devam ettik arkadaşımla birlikte sanıyorum. Yıl sonu biterken ben de Elif Cüzü kitabının son sayfalarına gelerek ilk defa o zaman “Kur’an’a geçme” olarak adlandırılan olaya eriştim.
Hiç unutmuyorum; Elif Cüzü kitabının son sayfalarında olan, artık harfler şeklinde değil de kelimeler şeklinde olan Arapça yazıları artık okuyabiliyordum ve en son sayfa biraz daha uzundu sanıyorum. Aslında çokça da takıldım, hatta içimden şöyle de geçti: “Ben Kur’an’ı nasıl okuyacağım, nasıl Kur’an’a geçiyorum?” Ama nihayetinde yine hocamız “Artık bundan sonra Kur’an alabilirsin.” dedi ve sonra ben daha önce masal kitabı aldığım o tek kitapçı olan kitap dükkânına gidecektim.
Yalnız Kur’an nasıl alınır, gözümde o kadar büyük bir şeydi ki… Önce akrabamızın mobilya dükkânı vardı şehrin biraz daha ilerisinde. Annem, “Git,” dedi, “(kuzenim olan ağabeye) benim seni gönderdiğimi söyle ve o sana Kur’an alsın.”
İlk mushafım saman yapraklıydı, dışı böyle mat bir pembe ciltli. Kur’an’la artık uzun yıllar sürecek birlikteliğimiz böylece başlamış oldu. Önce ilk kez müstakil bir evde yaşamayı tecrübe etmek, ilk kez küçük de olsa bahçesi olan bir evde yaşamak, ilk mutfağımız, ilk kez camiye gitmek, ilk mushaf!
İlkler hep mücevher gibi değerlidir. Belki de insan hep o ilk tattığı güzelliklerin meyvesini ve ilk mutlulukların verdiği o motivasyonun, o hâtıraların emeğini yer sonraki yıllarında.

















