Deryanın İçerisinde Saklı İnciler

Deniz…

Tek kelime fakat çokça huzur, sakinlik, kendini bulmak, insanlardan kaçış ve herkesin anlamayacağı kadar derin anlamlara sahiptir, benim için. Hep olduğu gibi beni sıkan toplumdan kaçıp Hirama sığınmıştım. Her zaman oturduğum yere oturarak ayaklarımı denize sarkıttım. Ayağıma değen soğuk deniz suyu bana farklı hisleri aynı anda hissettirmişti. Denizle dostluğumu böyle ona dokunarak pekiştiriyordum. Her bir su damlası farklı kelimeler gibiydi birleştiklerinde anlamlı bir şiir okunuyordu göz bebeklerimde. İçimdeki bütün yangınlar ayağıma değen suyun ferahlığıyla bir anda sönüvermişti. Ne çok anı ve duygularımla doldurmuştum bu koca deryanın içerisini. Sanki dostuna kavuşmuş gibi içim heyecanlı bir umut içerisindeydi. Deniz benim sırdaşım, derttaşımdı… İçimi bu denli boşlukla dolduran hayatın içerisinde güzelliklerinde var olduğunu anımsıyordum bu manzarayı her seyredişimde. Tefekkür edişimin sonucunda kainatın eşi benzeri olmayan en güzel ressam tarafından yapıldığı düşüncesiyle dolduruyordum içimi. Onu seyrederken zaman nasıl geçiyor hiç anlamıyordum. Bu düşünceler zihnimde dolaşırken yağmur yağmaya başlamıştı…

“Sende mi bana derttaşlık yapıyorsun ey gökyüzü…”

Yağmur damlaları avuç içlerime düşüyordu, göz kapaklarıma akıyordu.

“Seni anlıyorum gökyüzü, bana anlattıklarını hissediyorum…”

Bazı anlar oluyor ki sadece belirli insanlar duyup hissedebiliyor çoğu şeyi, öyle insanlar inci tanesi kadar nadir…

O sırada 2 arkadaşın önümden geçtiğini görüyorum. Ayakkabılarını çıkartmışlar yağmurun tadını çıkartarak gülüşleri eşliğinde el ele koşuyorlar. Birbirlerine bakışları sevgi dolu, birbirlerinden güç alırcasına tutuyorlar birbirlerinin elini. Birlikte olmak demek dünyadan uzak olmak onlar için… Ne çok gözlemliyorum böyle insanları, hepsi kendi romanlarının baş karakterleri aslında bu yüzden insanları okumaya bayılıyorum. Güzel insanların bir yerlerde var olduklarını bilmenin hissi bile beni daha umutlu hissettiriyor.

Gözlerimi bir an araladım etrafa bakınmaya başladım. Sağa doğru baktığım an bir çift gözle birleşti gözlerim. Gülümsedim, o bal rengi gözlerde gülümsediler bana. Öyle güzellerdi ki deniz bile kıskanırdı o gözlerin manzarasını.. Işıl ışıl olan görüntüsü dünyanın daha yaşanabilir bir yer olduğunu fısıldıyordu ruhuma. Seneler hatta belki asırlar boyunca bakacak cesaret duygusunun coşkusunu hissettim. Kalbimin hızına dayanamayarak denize çevirdim tekrar gözlerimi bu bir çift gözün hayatımı tamamen değiştireceğini bilmeyerek…