Güneşin turuncu bir leke gibi dağların ardına devrildiği o alacakaranlık saatlerde, kerpiç duvarların soğuğu sırtıma vurur. Zaman burada akmaz; sanki eski bir kuyunun dibinde unutulmuş paslı bir kovadır zaman, kıpırdamaz, dolmaz ve boşalmaz. Avlulara çöken o koyu gölgede, tütün sararken parmaklarımın arasında kalan kırıntılara bakar gibi bakarım hayatıma. Her şey eksik, her şey bir sonraki güne devredilmiş bitmeyen bir bekleyişten ibaret.
Aşk denilen şey, bu topraklarda bir kavuşma arzusu değil, bir sığınaktır çoğunca. Fırtınadan kaçıp sığındığın o ahşap kapının arkasında, dışarıdaki tipi kaybolana kadar nefesini tutmaktır. Ben senin yokluğuna sığındım. Yüzünü, gözlerinin kenarlarındaki o küçük kıvrımları, adını her anışımda içimde kıpırdayan o ince sızıyı koynumda taşıyorum. Bir başkası görse ağır bir yük sayar bunu; oysa insanı ayakta tutan tek şey, bazen taşımak zorunda olduğu o gizli ağırlıktır.
Sokaklardan çekilen çocuk sesleri, bir tencerenin kapağından sızan buğulu koku, kahvehanelerin merdivenlerine çökmüş yaşlıların derin susuşları… Bütün bu manzaraya seni ekliyorum. Sen bu sokaklardan hiç geçmedin, bu taşlara basmadın, bu ayazda ellerini ceplerine sokup yürümedin. Ama ben nereye baksam seni oradaymış gibi görüyorum. Bu, insanın kendi zihninde kurduğu en hüzünlü krallıktır; hükümdarı da yalnızdır, halkı da.
Sonunda gün biter, lambanın fitili küçülür, odanın köşelerine karanlık usul usul yayılır. Yatağa uzandığımda tavanı seyredip o değişmez gerçeğe dönerim yine. Bir gün bu nefes kesilecek, bu kasaba, bu sokaklar, bu yürüyüşler nihayete erecek. Seni özleye özleye öleceğim ve sen bunu hiçbir zaman bilmeyeceksin. Bir rüzgâr esecek, perdenin kıvrımını hafifçe kaldıracak ve hepsi bu kadar olacak.
Sabaha karşı rüzgâr, pencerelerin tahta pervazlarını zorlarken uyanırım. İçeride hafif bir ısırgan ayazı, genizde yanık bir odun kokusu… Bu topraklarda sabahlar bir müjde gibi değil, kaldığın yerden devam etmek zorunda olduğun ağır bir ödev gibi çöker insanın omuzlarına. Yüzümü yıkadığım su soğuktur; parmak uçlarımı uyuşturan o sızı, ayakta olduğumu kanıtlayan tek somut şeydir belki de.
Sedire oturup dışarıyı seyrederim. Çamurlu yoldan geçen birkaç koyun, sırtında çalı çırpı taşıyan yaşlı bir kadın, uzaktan beliren siluetler… Herkes kendi kederini bir torbaya koymuş, sırtında taşıyor gibidir burada. Kimse kimseye “Nasılsın?” diye sormaz; çünkü cevabın ağırlığını taşıyacak derman kimsede yoktur. İşte ben de kendi torbamı açar, içinden seni çıkarırım.
Seni düşünmek, fırtınalı bir gecede elde yakılan tek bir kibrit çöpüne benzer. Işığı odayı aydınlatmaya yetmez ama o küçücük alevin varlığı, karanlığın mutlak olmadığını fısıldar insana. Bir insanın adını zihninde devire devire sevmesi, onu her gün yeniden oluşturması ne garip bir tutkudur. Sen orada, kendi hayatının ritminde, belki bir fincan çayın buğusuna bakıp başka şeyler düşünürken; ben burada senin hiç basmadığın topraklarda sana bir hayat biçerim.
Bazen bir tren sesinin vadi boyunca uzayıp gitmesini dinlerim. O tren buradan geçmez, çok uzaklardan bir yerden teğet geçer bu coğrafyayı. Ama sesi gelir. İşte sen de o tren gibisin; hayatımın içinden geçmiyorsun belki ama bıraktığın o yankı, bütün dünyamı kaplamaya yetiyor.
Ve bir gün o yankı da susacak. Kuşlar yine aynı saatte havalanacak bu çorak düzlüklerden, kahvehanenin önündeki tahta sandalyeler yine dolacak. Ama benim içimdeki o koca şehir büsbütün sessizliğe gömülecek. Seni özleye özleye tükeneceğim ve senin bundan hiç haberin olmayacak. Bütün bu yazılmamış mektuplar, kurulmamış cümleler, yaşanmamış anlar benimle birlikte toprağa karışacak; en temizi de bu belki, vesselam.
