İyi ki

Ben seni çok sevdim.

Sen iki sevgi dolu kalbin yoluna düşen tohum oldun. Çiçek gibi açtın ömürlerine. Kolay değildi seninle geçen günleri. Olsun… Ne çok sevdiler seni. Teşekkür ettin sende.

Ağaçlara tırmanan, sokaklarda akşam ezanına kadar oyunlar oynayan, neşeli bir haylazdın.

Öyle çok başarılı değildin. Sözel derslerde iyi, fazlaca sosyaldin. Çocuk düşlerin vardı hep. Avukat olmak, polis olmak, en çok psikolog olmak bir de öğretmen olmak istedin. Sen de ne çok şey istedin. 😊

İlk göz ağrısı, sevginin de tecrübesizliğinde bir arada üstüne yüklenen formatıydın işte.

Kafaya koyunca yapardın, orası ayrı. Hakkını yemeyelim.

Fazlaca severdin, kahrolası seni! Dost canlısı bir deli! Yazardın, çizerdin, planlar yapar defterler tutardın.

Büyüyordun sen de herkes gibi. Acı tatlı günler peş peşe… En acı günler daha çok büyüttü seni.

Neyse gelelim yavaştan günümüze. Sevdin, evlendin. Hatta öyle ki bir cana can vermeye vesile bile eylendin.

Arkadaş oldun, dost oldun. Öğretmen oldun. Eş oldun; ama bence en çok anne oldun. Ne kadar çok anne oldun ölçüsünü bilemem. Ama en çok anne olmayı sevdin, bak onu bilirim işte.

Şimdi 33’ünde bir bilmece! Ben oldum. Beni ben yapan şeylerle bir oldum. Yaşadığım her şey için teşekkür ettim. Bugüne geldim. Elimde kalanlar yetti de arttı. Bu günüme, şu anıma şükrettim. Pek daha güzel günlere niyet ettim. Ben seni çok sevdim…

Kendime! ☺️

Siz de kendinizi hep sevin olur mu? Bizi biz yapan ne varsa hepsini toplayıp avuçlarımızda, öylece sevelim kendimizi. Sağ elimiz kalbimize konsun, yaşadığımız onca güzel ânı, yakalayalım ucundan. Ve kapatalım gözlerimizi, şimdi teşekkür zamanı. İyi ki varım diyerek usulca gülümsemenin tam da vakti şu an. Çünkü biz iyikilere değeriz.