Köşene çekilip, bakarsın yaşanılan onca anının sende bıraktığı izlere,
Kimi yüreğini dağlar; kimine boşver, iyi ki onunla yaşandı dersin…
Kendi içinde sözleri anlamlandırır en uygun köşeye yerleştirmeye çalışırsın. Masanın üzerinde bin parçalık puzzle parçalarında tüm parçalar birleşmiştir fakat kilit nokta olan resim ortaya çıksın diye birbirinin aynı olan parçalara bakar durursun. Gözün gördüğü tüm parçalar aynıdır lakin birbirinden ayıran minicik detaylar vardır da göremezsin. Senin özünde yaşadığında aynıdır, her görü nettir sen göremiyorsundur. Mevzu göremiyor olman da değildir, mevzu henüz kendini ayrıştıramamış olmandır.
Zordur alışkanlıkları değiştirmek öylesine zordur ki; daha önceleri tek başına yapmaktan keyif aldığın, seni sen yapan her şeye onun izi bulaşmıştır. Hiçbir şey yapmak istemezsin, uzun uzun bakarsın ama bakışlarında boşluk hakimdir. Aklın ve kalbin arasında öyle bir çatışma vardır ki sen izleyici modundasındır. İzleyici olsan da o ikili arasında tek can çekişensindir.
Yaz ise donar, kış ise yanarsın. Öyle bir çatışma ki sonsuzluğa yol olacak sanırsın. Sonra sözlerin avuntusunu üzerine yorgan edersin. Önce sözler etkisini yitirsin der ilk gözden çıkaracaklarına karar verirsin o ilk vazgeçiş benliğine sinen sözler olacaktır.
Sözler değil esasında onu kalbinin neresinde saklayabileceğini, o duygularla ne yapacağını, nasıl unutacağını, yaralarını nasıl saracağını bilemediğinden daha hızlı başlar dibe batmaların.
En güzeli usumda kalan “her şeye değerdi be” sözüne sarılmak istersin…
İstersin istemesine de bir bakmışsın o ip boynuna dolanmış. Boğuyor seni, güzelliklere tutunmakta kar etmiyor bu defa… Niye olmadı be, olmalıydılar sarar düşüncelerinin her zerresini. Sen yine elinde bir resim, aklında bir anı, pimi çekilmiş bomba gibi kalakalırsın. Hadi! At atabilirsen… Kıyamazsın, kıyamıyorsun işte ne unutmaya kıyabilirsin ne yaşanılanları yok sayabilirsin…
Kırgınsındır… Vazgeçtiğin düşlere, elinde kalan yaşanılamamışlıklara, eksilen yanına, artık yabancı oluşunuza, ödediğin bedellere, başarılamamışlıklara, en çokta çok sevdim ama başaramadımlara kırgınsındır işte. Amma velakin; zaman geriye aksında demezsin artık bir çizgi çekersin ve ileriye doğru yol alırsın…
