Birlikten güç doğması gereken en zor zamanlarda, aynı vatanı paylaşmamıza rağmen birbirimizden uzaklaştık. Tıpkı renklerin birbirinden ayrılması gibi, biz de farklı yönlere savrulduk. Oysa bizi bir arada tutan değerler vardı. Ne yazık ki zihinlerimizin işgalini durdurmak için bile henüz tek bir adım atamadık.
İnsanın en verimli saatlerinde başlayan ve gündüz kuşaklarına yayılan yozlaşma, gün boyunca sanal dünyanın görünmez tuzaklarında algılarımızı yok eden bir kitle imha silahına dönüştü. Akşam olduğunda ise üzerine algıyı iyice bulandıran bir sis çekiliyor. Bu döngü içinde her geçen gün düşünen insan sayısı azalıyor. Sonuçta, toplumun ahlaki ve etik değerleri sessizce ve isteyerek görünmez mezarlara gömülüyor.
Bugün, haklının hakkının savunulmadığı, adaletsizliklerin normalleştiği bir döneme tanıklık ediyoruz. Teknoloji bizleri özgürleştirmek yerine, kendi elimizle bizi esir alan bir silaha dönüştü. Çocuklarımızın beden sağlığı için gösterdiğimiz hassasiyeti, zihin sağlıkları için göstermiyoruz. Neden? Çünkü bu soruyu ancak izlemek yerine okuyan, onaylamak yerine sorgulayan insanlar sorabiliyor.
İçinde yaşadığımız dijital çağda, zihinsel kölelik fark edilmediği sürece fiziksel bağımlılığa dönüşüyor. Toplumun temeline yerleştirilen patlayıcıları fark edip etkisiz hâle getirmek yerine, çoğu zaman sessizce izliyoruz.
Oysa bir nesil, diğerini vatan sevgisiyle, sağlam fikirlerle, güçlü bir ruhla ve sağlıklı bir bedenle yetiştirmeliydi. Bugün geldiğimiz noktada ise, gelişmiş ülkelerin neden ilerlediğini bile doğru düzgün açıklayamıyoruz. Gündüz kuşağı programlarının müdavimi haline gelen kitleler, “kanunları öğreniyoruz” gibi zayıf savunmalarla bu çürümeye göz yumuyor.
Ah, güzel ülkemin güzel insanı…
İzlediğin, dinlediğin ve okuduğun her bilgi kaynağında sana empoze edilmeye çalışılan zehirli tohumların farkında olsaydın…
Hangi üretimin bir parçası hâline getirildiğini görebilseydin…
Anayasayı, temel haklarını öğrenmeden; sadece daha fazla izlenme uğruna insan onurunu hiçe sayan içeriklere maruz kalmaya razı olur muydun?
İzlemek, dinlemek ve okumak seni geliştirmek için var.
Peki, seni geliştirmeyen hatta gerileten her şeye böylesine körü körüne sarılır mıydın?
