Bir fikirle dünyayı değiştirirsin peki ya birden fazla fikirle neyi değiştirirsin?
İşte o tam olarak sensin. Fikirlerin seni inşa eder. Hayalhanenden çıkan ilk cesur fikir yaşamının temellerini atar. Sen fikrine sahip çıkarsan inşan sağlam olur, ilk adım temeli oluşturur. Sonra hayallerin pembe tek katlı bir eve, yeşil bir daireye yahut beyaz bir saraya dönüşür.
Sen yeter ki, “Hayalinden vazgeçme.
Ama izin ver değişmesine.
Bu hayat süresince,
Bir şey kaybolmaz yenilendikçe.”
(J. M. Liberman / Önce Hayal)
İşte hayat böyledir.
Hayaller kurularak süslenen, fikirlerle beslenen bir ömür ancak geriye dönüp baktığında, yaşamışım hakkını vererek dedirtir.
Yolculuk bu ya, neler neler çıkar yoluna.
Uykun gelir bazen. Kalırsın bir kuytu duyguda. İçinden çıkamadığın bir his koca bir duyguya dönüşüverir. Hislerin öyle telaşlı duygularınsa pek bir hırslı. Tamam derin bir nefes üç, iki, bir, 0.
Şimdi baş etme vakti. İzleme vakti, dinleme vakti. Can kulağıyla iyileşen bir kalbin damarlarında atan yeniden yaşamdır o vakit. Neşeli bir kabul, fark ediş, uyanış.
Uyanış ki her uyanış yeniden başlangıç durmadan.
Kimi zaman ağır aksak kimi zaman bağrı yanık bir aşık misali koşarca sevgiliye. O ne coşku o ne aşkmış öyle dedirten cinsten.
İşte böyle bir şey yaşamak.
Farkına vararak.
Tepeden yağan yağmur gibi dile düşerek,
Güneş misali ta içine işleyerek, kocamanca yaşamak.
Büyüdükçe küçülen bir benle, öğrendikçe azalarak.
İşte böyle bir şey yaşamak.
Bir elmayı ısırarak, her ısırığa bir mısra,
Her aşka bin bir satır şiir yazarak.
Aşkla, dostla çıkılan yolla,
Yola da yolcuya da yolculuğa da iyi gelerek yaşamak.
Bugüne iyi gelmediysen yarına çalışarak,
Sevda uğruna,
Bizden öte her barışa kucak açarak.
Savaşın her türlüsüne siper olarak.
İşte böyle bir şey yaşamak,
Her cana bir can katarak.
