İnsan bazen hayatını kaybettiğini fark etmez. Çünkü hayat bir anda elinden alınmaz. Küçük küçük eksilir. Önce yapmak istediğin bir şeyi ertelersin, sonra söylemek istediğin bir sözü, ardından gitmek istediğin bir yeri… Bir bakmışsın, yıllar geçmiş ve sen hala kendine uygun bir zamanı bekliyorsun.
Bunu en iyi, apartmanımızın karşısındaki eski saatçinin hikayesini öğrendiğim gün anlamıştım.
Yaşlı adamın küçücük bir dükkanı vardı. Her sabah erkenden gelir, akşama kadar bozuk saatleri tamir ederdi. Bir gün merak edip neden hala çalıştığını sordum. Gülümsedi, gözlüğünü çıkardı ve duvardaki eski saate baktı.
“İnsanların saatlerini tamir ediyorum ama kendi zamanımı hiç düzeltemedim,” dedi.
Ne demek istediğini anlamadım. Anlatmaya başladı.
Gençken deniz kenarında küçük bir ev almak istemiş. Bir gün mutlaka alacağını söylemiş kendine. Önce para biriktirmesi gerekiyormuş. Sonra biraz daha çalışması, sonra çocuklarının büyümesi, sonra emekliliği beklemesi gerekmiş. Her seferinde başka bir sebep bulmuş. Yıllar geçmiş, eşi hastalanmış, ardından onu kaybetmiş. Şimdi elinde biriktirdiği para, eski saatler ve hiç gidilmemiş bir deniz evi hayali kalmış.
“En kötüsü ne biliyor musun?” dedi. “Eşim yaşarken birlikte gitmek istediğimiz o denizi artık tek başıma görsem ne değişecek?”
O gün dükkandan çıktığımda uzun süre yürüdüm. Aklıma ertelediğim her şey geldi. Aramadığım insanlar, okumadığım kitaplar, gitmediğim yerler, kendime sürekli daha sonra yapacağımı söylediğim şeyler…
Meğer ben de hayatıma başlamak için uygun bir gün bekliyormuşum. Daha az yorulduğum, daha çok paramın olduğu, kendimi daha güzel hissettiğim, her şeyin yolunda gittiği bir gün…
Ama böyle bir günün gerçekten gelip gelmeyeceğini hiç düşünmemiştim.
Birkaç hafta sonra saatçinin dükkanının kapalı olduğunu gördüm. Camına küçük bir not asılmıştı. Eşiyle birlikte hayalini kurduğu deniz kenarındaki eve taşınmak için dükkanı devretmişti. Meğer adamın hala bir şansı varmış. Belki geç kalmıştı ama tamamen vazgeçmemişti.
O günden sonra bir şeyi kendime hatırlatıyorum: Hayat, her şeyin hazır olmasını bekleyerek yaşanacak kadar uzun değil.
Belki istediğimiz her şeye sahip olamayacağız. Belki bazı hayallerimiz gerçekleşmeyecek. Ama en azından denemediğimiz için pişman olmayabiliriz.
Çünkü insanın en büyük kaybı zamanı değildir. Zamanın geçmesini izlerken yaşamayı unutmasıdır.
Ve bazı şeyler için gerçekten geç kalmadan önce, bir gün daha ertelememek gerekir.
















