Asrın Felaketi
Asrın felaketi! İnsanlık tarihinin en acı depremi! Kaybımız büyük! Yaralarımız açık! Şehirlerimiz kayıp! İnsanlarımız karmakarışık! Ben; bu acının tam ortasında, vizyonda kıyamet resimleri, kulaklarımda gitmeyen uğultu, bedenimde ki hissizlik ile…
Koçluk ve Doğal Afetler Üzerine
Bu ay Koçluk ve Yaklaşımlar yazıma ara veriyorum. Toplum olarak yaşadığımız deprem ile bakış açımızda bir farkındalık oluşturmayı seçiyorum. Hayat bize deprem olmayacağının garantisini verdi mi? Hayat bize adil olacağının…
Zamanı Geri Alabilsem
Doğaya daha saygılı olur muydun? Hayvanlarında bu evrende yaşama hakkının olduğunun farkına varır mıydın? İnsanlara, doğaya, hayvanlara karşı daha merhametli ve sevgi dolu olur muydun? Yalan söylemek yerine gerçeklerle yüzleşerek…
Sahi Ben Kaç Yaşındayım
Yaşamla bir derdim olmadı, Kadından, paradan, eh bazen mutluluktan, Usandım. “Yaşın küçük daha neler neler…” dediler. Hatırlayamadım bir türlü küçüklüğümü, olduğum yaşımı. Sahi ben kaç yaşındayım? Otuz, kırk, altmış mı?…
Hocalı – Dinmeyen Yaramız
Hocalı soykırımı, 20. yüzyılda Azerbaycan halkının yaşadığı ve yıllar geçse de, kalplerden acısı asla silinmeyen bir faciadır. Bu trajedi, Khatyn, Lidisa, Oradur, Songmi soykırımı gibi tarihe kanlı harflerle yazılmış trajedilerle…
Acı
Bir gecede karardı yaşam, beyazladı saçlar Yastığa kan değdi, yatak mezar. Sustu çığlıklar, tutuldu nefret söylevleri, Sonra insanlık bağırdı: "Sesimi duyan var mı?" Hayat buz kesti, boğazda parça parça molozlar.…
Şairin Dünyası
Düşünüyorum bir şiir yazayım diye, İlhamım gelmiyor bir türlü kaleme, Hadi biraz yor zihnimi yüreğim, Döküver içimi yazılacak cümleye. Dalıyor öylece gözler anılarıma, Sıralanmış hayaller gözyaşlarıma, Aktıkça her damlası farkında…
Sesimi Duyan Var mı?
Yine acı acı irkildik… En son 1999 yılıydı bu yıkım… Arada sayısız depremlerde enkaz altlarında kaldı ömrümüz bunların hepsini unuttuk maalesef. Hep aynı yalanlarla kendimizi avundururduk… ‘Dersler çıkaracağız’… Çoğu dersi…
Geçmişin Lastik İzleri
Her sene yaz tatili başlar başlamaz biletimizi alır ve babamı geride bırakarak, köye giderdik. On iki saatlik süren yolculuğun ardından dedemin bizi terminalden almasını bekler, babaannemin özenle hazırladığı kahvaltıyı düşünürdük.…
