“Yalnızlığımda seni büyüttükçe kalabalıklaşacağım.
Sen kendi kalabalığında hep yalnız olacaksın.”
(Yılmaz Odabaşı)
Şu günlerde seni daha çok düşünüyorum.
Yetim kalmış harfleri, zamanı, gülüşleri,
gözyaşlarımı biriktiriyorum ceplerimde…
Ben daha çok yetim kalıyorum…
Yetim çocukları geliyor aklıma,
annemin…
Gece gibi karanlıktı gülüşleri çocukların.
Gece gibi karanlıktı gidişin.
Gece gibi,
Gece…
Hasretliğin kokan şiirleri savuruyorum gökyüzüne.
Ölü kuşlar gibi düşüyorlar toprağa.
“Ey yar, gözlerin gökyüzüm olsun.”
Biliyorum, bu alakasız bir mısra oldu burada.
Ama gözlerin şu karanlığı yırtmalı…
Gözlerin çaremdir, ey yar…
Kaşlarına, kirpiklerine dualarımı sürdüğüm
vakitler geliyor hatırıma.
Çocukların gamzelerinde güneş doğuyordu.
Kuşlar münteha sınırından geliyorlardı
ve sen varsın diye ev sıcak ekmek kokuyordu.
Neredesin, mümin yüzlüm?
Gel, bitsin şu yetimlik…
