Kışın tam ortası, soğuk ve ayaz. Kol kola girmiş güneş ve bulutlar. Ağırdan alan nazlı genç kız edasında bir geçiş. Koyu karanlık ardında gizlenen güneşin cılız ışıkları yaygın etrafta.
Değişik bir ay bu Şubat. Kısa ve sinsi. Ne geldiği belli ne de gittiği. Gel gelelim, bıraktığı izler boyundan büyük, cüssesinden kalın. Hem neşeli hem hüzünlü. Yaşını başını almış, bastonlu bir ihtiyar gibi bazen. Bazen de deli fişek bir delikanlı gibi hızlı. Önü kış sonu, bahar.
Ne kadar anlamı var bücür Şubat’ın. Her birimiz için bir başka. Gelmesini dört gözle bekleyenlerin yanı sıra, isminden bile tüyleri ürperen binlerce, belki de milyonlarca insan var.
En karanlık gecede sabah olmadan, güneş doğmadan yok olan sayısız canlarımız var. Unuttuk mu bunları? Altı Şubat’a kazınan tarihi. Artık aramızda olmayan sevdiklerini, sevdiklerimizi kaybettiğimiz o tarihi!
Tek hüzün değil, tek mutluluk da değil. Şubat ayı, benim hayatımda da çeşitli izler bıraktı ve bırakmaya da devam ediyor. Bazen iyi, bazen kötü. Hepsi hayata dair.
Şubat ayı artık, baharın gelişini müjdeleyen tomurcukları açtırsın istiyorum. Soğuk ve hüzünlü havaların yerini kalıcı ve güzel şeyler alsın. Güzel şeyler yaşayalım ülkemizde ve dünyada. Yüzler gülsün, umutlar çiçek açsın gönüllerimizde. Kimsenin yuvasına hüzün ve keder uğramasın. Hatta saçma bile olsa sadece diyelim ki; “Şubat ayı geldi, sevgi günü geliyor.” Sevmenin, sevilmenin değerini bir gün değil, her gün ve gerçekten bilerek mutlu olalım. Gösteriş için değil, gerçekten hissettiğimiz için kutlayalım bu tür günleri. Kutlamak derken; sadece içten ve sıcacık bir gülümseme ile bir tatlı buse en değerli hediyeniz olsun.
Hayata güzel bakıp güzel görelim ve kocaman gururla, her aldığımız sağlıklı nefes için daima şükredelim. Bırakın güneş doğsun, bırakın gözlerimiz kamaşsın.
