Herkesle herkes gibi bütün gün seni düşündüm.
Sokakları ağır kömür kokulu alçak evlerin arasında,
Adile Naşit’in sesiyle ısınan kalpler,
Televizyonu kapatınca,
Gece ayazında yüzü bitmemiş evler,
Yarısı is, yarısı keder…
Herkesle kendim gibi silik muhabbet atıştım durdum.
Burada söyleyemiyorum her şeyi,
Bileklerim köşelerle beraber,
Gözlerim kuşlarla dolu,
Ne uzun yıllar geçti.
Yüzüm hala aşk kokulu.
Herkesle senin gibi çekilmiyor yağmur, üşüyorum.
Saçaklar hayallerle karışık,
Denizi bulutlar basmış,
Dağ nereden başlıyor
Gidilmesi zor şehirler
Sensizlik nerede bitiyor?
