Kendime Baba Diyorum Kime Ne?

Kendime baba diyorum, kime ne.
Hiç öpmedi beni babam.
Anlamadı oyunlarımı, titreyen sesimi.
Yangında ilk kurtarılacaklardan da saymadı.
Hevesimi hep çöpe attı, çocuk olamadım.
Beni anlamadı, gözlerimi anlamadı.
Nefesimden çığlıklar kopardı.
Toz tutmuş kalbi, elimi tutmadı bir kez olsun.
El alemin çocukları da var, dedi.
Mükemmel olan, hiçbir şey yapmadan.
El alemin içinde bastırmadığı pıhtılar.
Sözlerimi suça buladı.
Her şeyi hallederiz, treniyle gönderdi bizden.
Hiç ayakkabı almadı bana, oyuncak da.
Gururumu süpürdü attı, her akşam erkenden yattı.
Büyük sofralara oturtmadı, azarladı, kızdı, bağırdı.
Ben ona koşarken, o sinirlerini çağırdı.
Çiçekleri canlıdan saymadı.
Bir kere görmedi renklerin arasında bin kere öldüğümü.
Sınavlarda yanımda yoktu, hastalandığımda da.
Silah kullanmayı da öğretmedi, yaraladı.
Yaralar kurşunlara sığmaz ya hep.
Onun uzağında bir sokakta.
Direndim bu telaşlı hayatta.
Onun sabahları başkasınındı, akşamları uykusunun.
Mutluluğun cumartesini göstermedi bize.
Sarılmayı da, savaşmayı da öğretmedi.
Yoksulluğu verdi silah olarak elimize.