Bazen gecenin en sessiz saatlerinde, herkesin uykuya teslim olduğu, şehirlerin gürültüsünün yavaş yavaş sustuğu vakitlerde insanın içine tarif edemediği sorular düşer. Pencerenin ardından görünen yıldızlara bakarken, uzaklardan gelen hafif bir rüzgârın perdeyi usulca sallayışını seyrederken, kalbin en derin yerlerinden yükselen bir ses vardır. Ne makamın susturabildiği, ne servetin doyurabildiği, ne de kalabalıkların bastırabildiği bir ses… “O kadar sevgi yaratılmışken neden bu kadar nefret var?” İşte insanın bütün yolculuğu belki de bu sorunun içinde gizlidir.
Bir düşünelim… İlkbaharda açan bir badem ağacını gözünüzün önüne getirin. Aylarca kuru ve cansız görünen dallar, vakti geldiğinde beyaz çiçeklerle süslenir. Toprak, bağrına aldığı tohumu sabırla taşır. Yağmur, hiçbir karşılık beklemeden yağar. Güneş, kimin iyi kimin kötü olduğuna bakmadan herkesi aydınlatır. Kâinatın her köşesinde cömertçe dağıtılan bir sevgi düzeni vardır. Peki ya insan? Neden aynı insan, bir çiçeğin açmasını hayranlıkla izlerken başka bir insanın soluşuna sessiz kalabiliyor? Neden bir kuşun yavrusuna gösterdiği şefkati görüp duygulanırken, kendi kalbinde büyüyen merhametsizliği fark etmiyor? Neden sevgi üzerine yüzlerce cümle kurarken, sevginin gerektirdiği fedakârlıktan kaçıyor? Hakikaten düşünmeye değer değil mi?
Kur’an’ın satır aralarında dolaştığınızda karşınıza çıkan şey yalnızca hükümler değildir. Rahmettir. Merhamettir. Hikmettir. İnsan olmanın şerefidir. Çünkü Allah’ın insana verdiği en büyük nimetlerden biri akıl ise diğeri sevgidir. Akıl hakikati bulmak içindir; sevgi ise o hakikati yaşamak için… Ne var ki insan çoğu zaman hakikati bilmesine rağmen ona sırt çevirebiliyor. Bunun sebebi bilgisizlik değil çoğu zaman. Bunun sebebi nefstir. Çünkü nefis sevgi istemez. Nefis üstün olmak ister. Nefis haklı olmak ister. Nefis övülmek ister. Nefis sahip olmak ister. Sevgi ise tam tersidir. Sevgi paylaşır. Sevgi affeder. Sevgi beklemeden verir. Sevgi karşılık hesaplamaz. İşte bu yüzden sevgi, nefsin en büyük imtihanıdır.
Bugün dünyaya baktığımızda teknolojinin hiç olmadığı kadar ilerlediğini görüyoruz. İnsanlar saniyeler içinde kıtalar arası iletişim kurabiliyor. Bir tuşa basarak dünyanın öbür ucundaki görüntülere ulaşabiliyor. Bilgiye erişmek hiç olmadığı kadar kolay. Fakat aynı zamanda insanlar hiç olmadığı kadar yalnız. Hiç olmadığı kadar yorgun. Hiç olmadığı kadar huzursuz. Çünkü insanın ruhunu doyuran şey bilgi değildir. Mana’dır. Bir çocuğun başını okşamak bazen yüzlerce kitaptan daha öğreticidir. Bir yaşlının duasını almak bazen yıllarca süren kariyer hedeflerinden daha değerlidir. Bir dostun derdini sessizce dinlemek bazen saatlerce konuşmaktan daha anlamlıdır. Fakat bizler çoğu zaman büyük şeylerin peşinden koşarken küçük görünen ama aslında büyük olan hakikatleri kaçırıyoruz.
Mesela düşünün… Bir çiçek susuz kaldığında hemen solmaz. Önce canlılığını kaybeder. Sonra rengi solar. Daha sonra yaprakları dökülür. En sonunda kökleri kurur. İnsan ruhu da böyledir. Bir anda karanlığa düşmez. Önce şükür azalır. Sonra merhamet eksilir. Sonra vicdan susar. Sonra sevgi çekilir. Ve nihayetinde kalp kendi yalnızlığının içine gömülür. Belki de bu yüzden günümüz insanı her şeye sahip olduğu halde eksik hissediyor kendisini. Çünkü kalbin eksikliğini dünya tamamlayamaz. Ruhun açlığını madde doyuramaz. İnsanın içindeki boşluk yalnızca anlamla dolabilir.
Bir bahçeyi düşünün… Aylarca ilgilenilmeyen bir bahçe… Otlar büyümüş. Çiçekler kurumuş. Toprak çatlamış. Yollar kaybolmuş. İlk bakışta terk edilmiş gibi görünür. Fakat biri gelir. Toprağı havalandırır. Kuru dalları budar. Su verir. Emek verir. Sabreder. Ve zamanla o bahçe yeniden yeşermeye başlar. İnsan kalbi de böyledir. Sevgiyle sulanırsa çiçek açar. Merhametle beslenirse güçlenir. Şükürle korunursa bereketlenir. Ama ihmal edilirse kurur.
İşte bu yüzden sevgiyi yalnızca bir duygu olarak görmek eksiktir. Sevgi aynı zamanda emektir. Bir anne gecenin üçünde hasta çocuğunun başında beklerken sevgiyi anlatmaz; yaşar. Bir baba yıllarca yorulup ailesinin rızkı için mücadele ederken sevgiyi tarif etmez; gösterir. Gerçek dost zor zamanda yanında dururken sevgi üzerine nutuk atmaz; sevginin kendisi olur. Çünkü sevgi konuşulduğunda güzel, yaşandığında kutsaldır.
Bugün birçok insan sevgisizlikten değil, sevgiyi göstermeyi unutmuş olmaktan yoruluyor. Kalpler birbirine uzaklaşıyor. İnsanlar birbirlerini anlamaktan çok yargılıyor. Dinlemek yerine cevap vermeyi bekliyor. Anlamak yerine haklı çıkmaya çalışıyor. Oysa sevgi haklı olmakla değil, hakikati bulmakla ilgilidir.
Bir insan düşünün… Her gün aynaya bakıyor. Saçlarını düzeltiyor. Kıyafetlerini özenle seçiyor. Fakat yıllardır kalbine hiç bakmıyor. Öfkesini sorgulamıyor. Kibrini fark etmiyor. Kırdığı gönülleri hatırlamıyor. İçinde büyüttüğü karanlığı görmüyor. İşte insanın asıl körlüğü budur. Gözlerin görmemesi değil… Kalbin görmeyi bırakmasıdır.
Belki de bu yüzden huzur bulamıyoruz. Çünkü sürekli dışarıya bakıyoruz. Daha çok kazanmaya. Daha çok sahip olmaya. Daha çok görünmeye. Oysa insanın en uzun yolculuğu dışarıya değil, kendi içine yaptığı yolculuktur. Kendini tanıyan insan nefsini tanır. Nefsini tanıyan insan acziyetini görür. Acziyetini gören insan Rabbine yaklaşır. Rabbine yaklaşan insan ise sevginin ne kadar büyük bir hakikat olduğunu fark eder.
Çünkü sevgi sadece romantik bir duygu değildir. Sevgi bir ahlaktır. Bir duruştur. Bir bakış biçimidir. Bir hayat anlayışıdır. Bir mazlumu korumaktır. Bir yetimin gözyaşını silmektir. Bir haksızlığın karşısında sessiz kalmamaktır. Bir insanın onurunu kendi çıkarından üstün tutabilmektir.
Peki biz bugün neyin peşindeyiz? Kaç dostluğumuzu ayakta tutmak için mücadele ediyoruz? Kaç kalbi kırmamak için nefsimizden vazgeçiyoruz? Kaç insanın yükünü hafifletmeye çalışıyoruz? Kaç kişiye gerçekten “Nasılsın?” diye sorup cevabını dinliyoruz? Kaç defa sevgiyi yalnızca söylemekle kalmayıp yaşamayı tercih ediyoruz? Belki de kendimize sormamız gereken en önemli soru budur. Çünkü hayat günün sonunda sahip olduklarımızı değil, yaşattıklarımızı hatırlayacaktır.
Makamlarımız unutulacak. İsimlerimiz silinecek. Eserlerimiz zamanla yok olacak. Fakat bir gönülde bıraktığımız iyilik yaşamaya devam edecek. Bir yetimin duası. Bir dostun tebessümü. Bir annenin memnuniyeti. Bir mazlumun kalbindeki umut… İşte insanın gerçek mirası bunlardır.
Ve belki de ölüm gelip kapımızı çaldığında geriye dönüp baktığımızda kendimize şu soruyu soracağız: Kaç gönülde çiçek açtırdım? Kaç kalbe umut oldum? Kaç insana sevgiyi hissettirdim? Çünkü insanın değeri ne kadar sevildiğinde değil, ne kadar sevebildiğinde gizlidir.
Bu yüzden gelin hayatı sadece tüketmeyelim. Biraz duralım. Biraz susalım. Biraz düşünelim. Bir ağacın gölgesine bakalım. Bir çiçeğin sessizliğini dinleyelim. Bir çocuğun gülüşündeki saflığı görelim. Bir yaşlının yüzündeki yılların hikâyesini okuyalım. Ve bütün bunların bize fısıldadığı hakikati yeniden hatırlayalım: Sevgi, yalnızca bir kelime değildir. Sevgi, Allah’ın insanın ruhuna emanet ettiği en büyük sırdır.
O sırrı koruyabilenlere, nefsinin değil vicdanının peşinden gidenlere, karanlıkta ışık olmaya çalışanlara, kırmak yerine onarmayı seçenlere, sevgiyi konuşmaktan çok yaşamaya gayret edenlere selam olsun. Ve Rabbim bizleri, sevginin gölgesinde büyüyen; merhameti karakter, adaleti ahlak, hakikati yol, sevgiyi ise ömür bilen kullarından eylesin…

















