Şen Bakkal

Mutsuz yüzler biriktirmişim,
Şen Bakkal.
Şenlikli çocuklardık, hatırlarsan.
Gördüm Ayşe’yi, kocasının kölesi.
O kafa tutan kız gitmiş,
Sanırsın ezilmeye hazır sokak kedisi.
Ali vardı hani, hep gülerdi.
“Oğlum, gülme!” diye kızardık.
Okumuş etmişti ya hani,
Son mektubu yazıp ötelere gitmiş.
Deli Berdan’ı hiç sorma,
Annesini dövermiş meğer.
Kurumuş dala dönmüş öpülesi eller.
Elif mi? O kız ezip geçmiş kim varsa,
Paranın efendisi olmuş.
Eli yüzü değişmiş, o masum gözler.
Boş ver, Şen Bakkal, boş ver.
Senin kızın herkesi silmiş.
“Sen okursun Ömer,
Büyük adam olursun.” diyordun.
Dürüstlükle baş edemedim be abi.
“Yalan söyle.” dediler.
Utandım, sıkıldım, işsiz kaldım.
Şimdi ne sor, ne ben anlatayım.
Cebim dolu, ruhum delik deşik.
Dediler, bir bakkal vardı.
Şen Bakkal.
Kızı bile gelmemiş,
Kimsesizler mezarında.
Şen günlerden,
Mutsuz yüzler kalmış bize.