Toz duman dünya, içinde kaybolan ben,
Karanlıklar içinde yok oldu duygularım,
Rüyama nasipmiş özlemle beklenen sen,
Geçse de ömrüm, ben hep sana ağlarım.
Hayatım hapsolmuş bir kafes misali,
Gökyüzü benim yalnızlığıma şahit,
Tuhaf bir duygu bendeki ruh hali,
Kalmadı bende heves ne de yarına ümit.
Dert bağlamış bedenimi tıpkı sarmaşık,
Dünyanın girdabına daldıkça batıyorum,
Karanlığa mahkum gözlerimdeki ışık,
Kimseler olmasın, sessizlik istiyorum.
Taş duvar üzerlerinde çiçek,
Kolay değil yaşam, tek çare sabretmek,
Onca zorluğa rağmen hayata gülümser,
Yakışmaz bize yarı yolda pes etmek.
Geceye hapsolmuş aklım karmaşık,
Yorgun olan yüreğim acılara alışık,
Bir ümit yarına gözlerim umut arar,
Gelir ise şifa bulur kalbimdeki yaralar.
