Yüreğinin Cezaevinde

Zamana harcadığım emeklerimi gördükçe,
Bilirim ki bu dünyanın ziyaıında yaşamak kahırdır.
Dizginlenmez ihtiyat ihtiraslarım,
Sensizlik ömrüme zehir katsa da,
Yine de…
Değişmem dokunamadığım kanatların mutluluğunu,
Değişmem her günün doğuşuna gülümsemeleri,
Ey gönül hanemde ki misafir,
Hane sahibi emrine amâde,
Varlığına pervane,
Yokluğuna hüzünlü hazane,
Sensizliğin hesapları eşitlenmiyor.
Elde sıfır kalıyor bütün rakamlar,
Umutlar, çok umutsuz kalıyor.
Artık bu yorgun bedende,
Yüreğinin cezaevinde,
İki tercih arasında yüreğim,
Mahpustaki hislerim mi kalsın?
Haklı isyanlarım mı yargılansın?
Söyle yüreğinin gardiyanına.
Açsın artık demir kapıları…
Hadsiz ve çaresiz gururun,
Nedeni kalmayan bahanelerin,
Artık yerle yeksan olsun!!
Hürriyet’e açılsın kapılar,
Gam olmasın…
Bu gönül hanenin ev sahibesine…