Ziyadesiyle Mutsuzuz

Savrulur mu insan rüzgârsız?
Zamanda savruluyorum,
Sözlerinde savruluyorum.
Hep kıyılarda dolandım.
Huzur, kalbimin sana yaslanmasıydı.
Yaslanmakmış, yokluğunda yaşlanmak.
Üzüntü ve keder huzur verdikçe ruhuma, hiçlik sardı her zerremi.
Artık hiç can acımı hissetmiyorum.
Çizebilseydik seninle gökyüzünü, gönlümüz bahar olacaktı.
Yazabilseydik bir şiiri, sevda olacaktı.
Yaz günün harmanı kalkmadan kar yağdı yüreğimize.
Hep eşitlemeye çalıştım hayatı ve seni.
Düşünceyi kalple çarptıkça hicran oldu.
Yeis düşen geceler ağyar oldu.
Gülmez oldu gözlerim dünkü gülşenime.
Bir harabat ehli güler oldu geceme ve günüme.
Hiçbir teselli sözü kâfi gelmiyor artık.
Hüznün lisanı sükûtmuş.
Bembeyaz sükûta büründü ömrüm.
Anlayacağın yâr, ziyadesiyle yorulduk.
Anlayacağın yâr, ziyadesiyle mutsuzuz.