Aynadaki Kim

Bugün bir şarkının kırık nakaratındayım,
Hüzün canlandı benle ve sen…
Bu sabah uyandım, boşluğa baktım,
Aynada yabancı bir yüz.
Söyle bana!
Kim aldı içimdeki eski beni,
O gülen gözleri,
O güzel bakışları,
Güneşle yarışan gülmeleri?
Eski ben,
Rüzgârla koşardı, ayaklara meydan okurdu.
Yağmurda ıslanmayı severdi.
Şimdi sessizce duruyor odamda,
Kalbi yorgun, rüyaları solmuş gibi.
Kim çaldı o masum gülüşümü,
Kim söndürdü içimdeki ateşi?
Belki zaman, belki acılar,
Belki de ben… kendi ellerimle.
Belki de sen.
Eski ben hâlâ bir yerde saklanıyor,
Belki bir şarkının nakaratında,
Belki eski bir fotoğrafın kenarında,
Belki de bir çocuğun gülüşünde.
Yüzüme bakan ayna!
Geri ver bana o eski beni,
O saf, o deli, o umutlu olanı.
Bu yeni ben,
Kaldın bir gölge mi geride?
Kim aldı içimdeki eski beni…
Ve neden hiç sormadı izin?