Bir gezgin seyahat için gittiği ülkelerden birinde ölmek üzere olan bir hayvana rastlar ve hemen yardım etme içgüdüsü ile ona el uzatmak ister. Gezgin, hayvanı yeniden cana getirmek için uğraşırken yerli halktan yaşlı bir kadın gezgini bir süre izledikten sonra: “Artık rahat bırak hayvanı, bırak rahatça ölsün” der. Bu uyarıya rağmen adamın çabasının halen devam ettiğini görünce kadın tekrar: “Onlar burada senden çok daha önce vardılar senin yardımına muhtaç büyümediler, doğada yapacağın en büyük iyilik hiç var olmamış gibi yaşamaktır…” diye ekler.
İnsan yaşamı boyunca hep var olduğunu gösterme çabasındadır. Oysa “ben bilirim, ben yaparım, ben görürüm” demenin bilgelikle çok ilgisi olduğu söylenemez… Öyle ki yaşamak hali ne zaman, nerede sona ereceği belli olmayan bir yolculuktur. Akıp giden zaman içinde herkesin yolculuğuna saygı duymak, müdahil olmamak fakat yardım talebi geldiğinde orada hazır olmak, hayatın rutin akışı içinde bir şeyleri çok fazla tutmadan bir şeylere fazlaca tutunmadan olduğu gibi kabullenip yaşamak ve yaşamı sonlandırmak en büyük erdemdir.
