Zor zamanlardan geçiyoruz dostlar. Ekonomik sıkıntıların arşa erdiği, yardımlaşmanın ve paylaşmanın neredeyse imkânsızlaştığı, mecburi bir bencilliğe yapıştığımız şu senelerde, her birimizin bir diğerine daha çok ihtiyacı var. Yolumuzda yalnız yürüyecek, yalnızlığa gömülecek vakitlerde değiliz. Birlik ve beraberlik içinde davranmazsak eğer bu savaşın mağlupları olacağımız aşikâr.
Savaşlar ille de silahla, tankla, tüfekle olmaz. Savaşlar ekonomik sıkıntılar meydana getirilerek, halkı güçsüz düşürerek, birbirinden ayrıştırarak, ‘karnını doyurabilmek’ kaygısına düşürüp başka bir şeye kafa yoramayacak hale getirerek de yürütülebilir. Ki savaş ister kanlı, ister kansız yapılıyor olsun sonuçta her zaman zarar gören insandır. Ölen, ölmese de ölmekten beter hale gelen birçok insan katılaşır, nefrete sarılır, bencilleşir, hayatta kalabilme güdüsüyle ‘istemeden de olsa’ saldırıya geçebilir. Bunlar, olabilecek ve gelmekte olan büyük felaketlerin sinyalleridir. Doğru okumalıyız işaretleri.
Zenginler ve fakirler, güçlüler ve güce erişemeyenler olarak koskoca bir uçurumla ayrışıyoruz. Birçoğumuz bunun farkındayız, dillendiriyoruz da… Ama öyle bir örümcek ağına yakalandık ki bir insanlar, şu an için kurtulamıyoruz.
Evren, tüm canlıların bir bütün olarak yaşamasını emreder. Vermeden alamayız, sevmeden sevilemeyiz, yardım etmezsek yardım göremeyiz. Dengeyi bozamayız. Bozduğumuz an sonuçları çok ağır olabilir. Oluyor da!
Üst üste gelen depremler, yıkılan evlerin altında kalan on binlerce can, bu soğuk kış günlerinde ‘açım’ diye ağlayan çıplak ayaklı çocuklar, gençliğinin baharında bedenlerine saplanan kurşunlarla ölen evlatlarımız, sokaklarda yaşayan bir kuru ekmeğe muhtaç hayvan dostlarımız bizlerin el uzatmasını bekliyor. Bizim de ellerimiz boşsa, semaya açıp edecek duamız da mı yok?
İçimize kapanma, sessizce kuytu bir yerde ağlama, isyan etme, bölünme lüksümüz yok! Vakit, birleşme vaktidir. Toparlanalım, paylaşalım, tutalım birbirimizin ellerinden. İnsan olma, insan gibi davranma zamandır
