Kaf Nun

Ben madum bir sevgili.
Ah ben!
Zannımdan sanarım.
Gözlerim kamaşır, mahmur bir sabaha uyanır gibi.
Ben gecenin lacivertine âşık,
Karanlığına korkak.
Ben, satırların bir kelimesi daha olsa diye yakarır,
Birinde bulduğum mevcuda kanar,
İçin için yanarım.
Acı dolu seyri sanki yaşamım.
Bir bir yaşamış, bir o kadar yokmuş.
Bir bakmış, gerisi yokmuş.
Bir duymuş ki Kün diye olmuş,
Olmaktan doğmuş.
Doğduğundan beridir sevgiliye,
Varlığından beridir yokluğuna,
Ölmek için yaşam bulmaya…
Ah ben!
Gaybımdan mıdır varlığım bir Vav hecesine?
Hükmünün bile etkisine açıldıkça açılan mahiyetine…
Bak, işittiğimdendir doğuşuma.
Bilmediğim nicedendir.
Bilenin aklı geride, kalbi elinde.
Bilenin bir kendi var, bir kendinden içeride.
Aşk deyivermiş ismine,
Aşktan demiş her hâline.
Aşktan olmuş.
Bak, ne güzel geldi kelime bile.
Oluşu aşktan.
Aşktan olmuşa var mı bir çare?