Bakışların hilaldir göğümde, Mehlikam. Şimdi söyle bana, hangi çölün karanlığında saklısın? Seni arıyorum, seni soruyorum adını bilmediğim kızgın vahalara. Fersah fersah yol yürüyorum. Aldandım çölün ortasındaki kandırmaca sahraya. Artık saklambaç oynamanın zamanı değil, bir hazan mevsimi gönlüm. Neredesin? Şems yakıyor bedenimi.
Sabr-ı Cemil eyliyorum yokluğunda. Biliyorum ki bu cihan tefekkür ister. Hadi bırak bu oyunu, seni bulamamak ölümün habercisi mi? Çık da gel, hangi çöle vardıysam tenhasında üşüdüm. Yüreğim buz gibi, yağmurlar uğramaz buralara. Kurak bir çöl burası, yokluğun bir hançer gibi saplanır, acıtır yüreğimi.
Vuslat ister yüreğim. Öksüzler yurdunda bir çareyim, ah sefalet yüreğim aşkın yorganında. Asırlar geçti, sen yoksun. Melodiler eskisi gibi kulağıma fısıldamıyor, bülbüller eskisi gibi şakırdamıyor, yuvalar eskisi gibi şenlenmiyor. Bakma bana öyle küskün, olur mu? Bahtıma küsmüş yaralı bir serçeyim.
Şems yoluma ışık olmuş, neye yarar? Geceler yine siyahi. Keşke kanatlarım olsaydı da uçabilseydim, gelirdim seni kurtarmaya. Ne bir mektup yazdın ne de bir haber saldın bu çöllere. Yokluğunda günler adını zikretmekle geçti, belki çıkıp gelirsin diye. Yalvardım bir teheccüd vakti Mevlâ’ya ama yok, sen gelmedin Mehlikam…
Şimdi göğümde yankılanır adın, ses ver artık olur mu, yaşıyor musun bileyim? Şiirlerim acılarla yoğrulmuş, yüreğim buruk, kalemim ise kırık. Gökyüzündeki hoyrat kuşlar mutsuz ve umutsuz, yarenleri olmadan göç edemiyorlar. Ben de kuşlar misali yalnızım. Elini uzat bana Mehlikam, karanlık dünyama ışık ol, kurtar beni siyahi gecelere inat.
Acılarla yoğrulmuş bu kalbim, şimdi oldu bir divane. Çare arar derdine ama bir çare… Tekrar düştüm yollara, sevdamı anlattım susuz, kurak çöllere. Neyleyeyim ki sevda durağını, gelen yok. Kumlarda çıkan ayak izlerinin gölgelerini takip etmeye… Yolculuk sona erdi, döndüm dolaştım, geldim yine aynı menzile. Vesselam…
