Tembellik vücudun aptallığı, aptallık zihnin tembelliğidir… (Herbert Spencer)
Kötülük ve tembellik aptallıktır.
Kötülük basit gibi görünse de o kadar kolay değil. Her şeyin matematiği olduğu gibi, kötülüğün de matematiği vardır. “İşini görecek” bir kötülüğü yapmak için kafa yormak lazım. Örneğin, bir banka soymak istiyorsan, bunun için yeteri kadar zeki olman ve her ana dikkatle odaklanman gerekiyor ve bu adım hayatına mal olabilir. İşte bu yüzden kötülük aptallıktır. Kötülüğü yapan insanlar, bu hayatın bumerang olduğunun farkında olmayan insanlar ve bu hayatta ne yaparsan yap, aynı şekilde sana geri döneceğini tahminini yapamayanlar. Zaten kötülük yaparken her şeyi en başta kaybediyorsun. Birincisi, ilk kendine zarar etmiş oluyorsun; ikincisi, kendine zarar verdiğin zaman da zincirli olarak başkalarına da zarar vermiş oluyorsun. Üçüncüsü, hayatın bumerang olduğunu bildiğimizden de er ya da geç o kötülüğün bir şekilde sana geri döneceği kesindir. Yani, kötü eylemle “kazandığını” zannettiğin her şey aslında kaybettiklerindir. En basit olduğunu düşündüğün yol, aslında en zoru ve en zarar verici olanıdır. Bunu tercih etmek ne kadar aptalca değil mi?
Bana göre tembellik, bir tek fiziksel harekette olmamak değil; hem de zihinsel olarak düşünmemektir, sorgulamamaktır. Zaten insan zihni düşünmüyorsa, araştırmıyor ve sorgulamıyorsa, fiziksel ne kadar harekette olursa olsun ruhsal yorgunluğu ve tembelliği bitmez. Zihinsel tembelliğe sahip bir ruh, zahmet edip sorgulamadığı sürece sürekli şikâyetçi bir öze dönüşür. Bir bütün olarak mükemmel yaratılan, yaşam boyunca dünyanın hiçbir laboratuvarlarıyla eşleştirilemeyen ve insan zekâsının ürettiği ilimle hiçbir zaman sonuna kadar araştırılamayacak muazzam araştırma merkezi olan insanın, tembel bir ruha sahip olması ne kadar ironik ve saçma değil mi?
Özümüze dikkat etmemiz, özümüze sahip çıkmamız ve ÖZÜMÜZE DÖNMEMİZ dileğiyle.
