Zamanın sarkacında idam edilmişken vefa,
Kanatlarında hüzün taşıyan kelebeğin
Sesini kim duyar,
Kim anlar
Gelinciğin kırılganlığını,
Gökyüzüne küsmüş kuşun yasını?
Günün hüzne mayalı vakitlerinde
Çığlık çığlığa büyür
İnsanın kendi içine gömdüğü sesi.
Süveydasına konar üveyik,
Uzar kelimelerin
Solunda usulca yürüyen gölgesi.
Ve kelimeler…
Şimdi her biri ufukta sır;
Dışarıda bir an, içeride asır.
