Kimlik Labirenti: Kimim Ben, Kimin Beklentisiyim?
Bazen kendimi, herkesin nereye gittiğini bildiği ama benim pusulamın bozulduğu o garip boşlukta, kalabalığın tam ortasında hissediyorum. Sanıyorum ki bu histe yalnız değilim. Bugünlerde kendimizi aramak sadece hayatı anlamlandırma evresi değil; dört bir yanı aynalarla çevrili bir labirentte çıkış kapısını aramak gibidir. Ancak bir farkla: Bu aynaların çoğu bize bizi değil, olmamız gereken “ideal” kişiyi gösteriyor.
Başkalarının Projesi Olmak
Doğduğumuz andan itibaren üzerimize dikilen elbiseler var. Ailemizin gerçekleştiremediği hayalleri, toplumun “başarı” tanımı ve sosyal medyanın o ışıltılı ama ruhsuz mükemmeliyetçiliği kimliğimize birer parça ekliyor. Bir bakıyoruz ki savunduğumuz fikirler bile aslında bize ait değil; sadece çok duyduğumuz için doğru sandığımız nakaratlardan ibaret. Kendi sesimizi duymaya çalıştığımızda dış dünyanın gürültüsü o kadar baskın çıkıyor ki, “Ben ne istiyorum?” sorusu boğazımızda düğümleniyor.
“Olmak” mı, “Görünmek” mi?
Dijital dünya bu labirenti daha da karmaşık hale getirdi. Profil sayfalarımız, aslında gerçekliğimizin birer sergisi haline geldi. En mutlu anımızı, en zeki cümlemizi ve en estetik kahvemizi seçip sergiliyoruz. Peki ya o filtrenin arkasındaki yorgunluk ve belirsizlik hissi ne olacak? Onları kimse görmüyor, hatta bazen biz bile bakmaya korkuyoruz. Kendimizi başkalarının “beğeni” onayına sundukça özgünlüğümüzden birer parça feda ediyoruz. Kimliğimiz, başkalarının parmak uçlarındaki o küçük kalp simgesine hapsoluyor.
Labirentten Çıkış Var mı?
Aslında mesele labirentten çıkmak değil, labirentin içinde yürürken kendimize dürüst kalabilmektir. Kimlik, bir günde tamamlanan bir yapboz değil; ömür boyu süren bir inşaat alanıdır.
Hata yapma hakkını geri almak: Kusursuz olma zorunluluğu bizim en büyük prangamızdır. Yanlış kararların da bizi biz yaptığını kabul etmek gerekir.
Sessizliği dinlemek: Dış dünyanın sesini kıstığımızda içeride fısıldayan o cılız sesi fark edebiliriz. Belki o ses herkesin gittiği yönün tersini gösteriyordur ve bu durum oldukça normaldir.
Maskeleri indirmek: En azından kendimize karşı dürüst olmalıyız. “Şu an mutsuzum ve bu benim kimliğimin bir parçası,” diyebilmek, sahte bir mutluluk maskesinden çok daha değerlidir.
Günün sonunda hepimiz bu labirentin içinde bir yerlerdeyiz. Belki de önemli olan yolu bulmak değil, yürürken ayağımıza batan taşlara rağmen “bu benim yolum” diyebilmektir. Çünkü başkasının haritasıyla kendi cennetini bulamazsın.
Siz de bazen kendinizi bu beklentiler denizinde boğuluyor gibi hissediyor musunuz? Yoksa kendi rotanızı çizmeye başladınız mı?
