Bunca yıl gelip geçen ekim aylarının benim için sıradan bir takvim yaprağından farkı yoktu. Fakat bu yıl, ilk defa ismiyle müsemma bir hakikati fısıldadı ruhuma: Ekim…
Ekmek; kalbe niyet tohumları saçmak, sabırla beklemek ve toprağa düşen her tohum gibi vakti geldiğinde yeşereceğine güvenmek… Geride kalan hayatı derin bir tefekkürle süzüp; yaşanan her şeyin, geçmişteki acıların ve kırgınlıkların bu tekamül yolculuğunda birer ders olduğunu idrak etmekmiş elhamdülillah.
Geçmişin keşkelerini ve geleceğin kaygı dolu korkularını bir kenara bırakıp, anda ve Rabbimle baş başa kalmayı seçtim bu ay. “Rızası için nasıl çabalayabilirim, bu yolda nasıl dosdoğru yürüyüp güzel niyetlerle insanlara nasıl dokunabilirim?” sorularına odaklandım.
Geçmişin İşaretlerini Okumak: Faile Değil, Müsebbib’e Bakmak
Peki, geçmişte yaşadığımız o ağır haksızlıklar, gözyaşları ve kırılan kalpler ne olacak?
İşte uyanış tam da burada başlıyor: Yaşadığımız hiçbir acı tesadüf değildir. Bir kalp kırıldığında, insan durup bir an sakince tefekkür etmeli:
“Rabbim, ben bu acıda neyi görmeliyim? Bana burada neyi öğretmek istiyorsun?”
İnsanları ve olayları hikmet gözüyle okumaya başladığımızda, yolculuk bizim için bambaşka bir anlam kazanır. Zamanla görünürdeki faile değil, her şeyin asıl yaratıcısı olan Müsebbib’e bakmayı öğreniriz. O zaman anlarız ki; karşımıza çıkan her zorluk, bizi incitmek için değil, kalbimizdeki bir eksiği tamamlamak ve bizi uyandırmak için verilmiş birer ilâhî adrestir.
Müsebbib’i gören kul, kırmamayı ve kolay kolay kırılmamayı idrak eder. Büyümek ve iyileşmek tam olarak budur.
İçimizdeki Çığlık: Ben Kimim?
Sahi, hiç kendimize fırsat verdik mi bir an durup kendimizi gerçekten tanımak için?
Geriye dönüp baktığımızda, sürdürdüğümüz hayat gerçekten hak ettiğimiz yaşantı mıydı, yoksa sadece dünyalık telaşların ve başkalarının beklentilerinin arasında kaybolup gitmek miydi?
Hak ettiğimiz yaşantı; kul hakkına girdiğimiz, kendimizden vazgeçtiğimiz veya dünyevi yüklerin altında ezildiğimiz bir sürtünüş değildir. Bizim hak ettiğimiz yaşantı; bu dünyaya geliş amacımızı hatırlamak, içimizdeki potansiyelle ve Yaratıcımızın bize bahşettiği nimetlerin farkında olarak evimize, asıl ait olduğumuz yere dönüş yolunda dosdoğru yürümektir.
Çoğu zaman içimizde avaz avaz bağıran bir ruh var: “Beni gör artık, ben buradayım!” diyen…
Biz ise o içsel boşluğu bastırmak için hep dışarıya koşuyoruz. Gürültüyü, kalabalıkları, geçici meşgaleleri tercih ediyoruz. Oysa aradığımız şey dışarıda değil. Kim ki aradığı huzuru dışarıda bulacağını sanırsa, hep hataya düşer. Yol dışarıda değil, yol içeride…
Bugün Sen de Bir Tohum Ek Toprağa…
Görüyorsun ya; toprağa düşmeyen hiçbir tohum filiz vermez. Madem bu ay bir ekim zamanı, öyleyse durma; bugün sen de kendin için, ruhun için bir niyet tohumu at toprağa.
Büyük adımlara, kusursuz başlangıçlara gerek yok. Samimi bir niyet, en bereketli tohumdur.
– Belki taptaze bir abdest alıp: “Rabbim, niyet ettim Senin rızan için namaza durmaya ve bu huzuru daim kılmaya” diyeceksin…
– Belki Kelam’ına sarılacaksın: “Niyet ettim her gün iki sayfa Kur’an okuyarak Seninle konuşmaya” ya da “Gönlüme nakşetmek için bir ayet ezberlemeye” diyeceksin… Kur’an öğrenmek, kalbin çoraklaşmış toprağına düşen en şifalı tohumdur.
– Belki de en çok ihmal ettiğin kul hakkına, yani kendi ruhunun hakkına döneceksin: “Rabbim, niyet ettim artık kendi kul hakkıma girmemeye… Kendimi hırpalamamaya, Senin bana emanet ettiğin bu cana kıymet verip, kendim ve Senin rızan için vakit ayırmaya.”
Kendi içsel bahçene ne ekersen, yarın ruhunda onu biçeceksin. Niyetini et, tohumunu bırak ve gerisini Âlemlerin Rabbine emanet edip sabırla bekle…
Nereden Geldik, Nereye Gidiyoruz?
Sen kimsin? Niçin buradasın? Niçin nefes alıyorsun?
Ve en önemlisi; nereden geldin, nereye gidiyorsun?
İçimizdeki o dolduramadığımız koca boşluğun cevabı işte bu soruların içinde gizli. İçine yolculuk eden, gerçek yolu buluyor. Eve dönüş, kim olduğunu bilmekten geçiyor.
Kim olduğunu bildiğinde, Rabbine verdiğin o ilk sözü (Bezm-i Elest’i) hatırlarsın. O sözü hatırladığında ise; yaşadığın bütün acıların ve ağır imtihanların aslında seni cezalandırmak için değil, dönüş yolculuğunda evi bulman için sana verilmiş birer pusula olduğunu fark edersin.
Aslında yol da sensin, yolcu da sensin…
Dünya hayatındaki meşgaleler, durakladığımız insanlar, geçtiğimiz yollar; hepsi birer imtihan sahnesi. Bu yolda O’nun rızasıyla ve dosdoğru yürürsen, yolun sonunda seni bekleyen şey; ait olduğun gerçek evin, huzurun ta kendisidir.
Bizler bu dünyada sadece birer yolcuyuz. Ve unutmayalım ki; yolculuk ne kadar meşakkatli olursa olsun, kul içine döndüğünde ve Rabbine sığındığında evinin yolunu asla kaybetmez.
İdrak ettirene elhamdülillah…
Sevgi ve huzurla…
