Bir kız çocuğunun hayatındaki ilk aşkı babasıdır. İlk güveni, ilk sığınağı, ilk kahramanı… Dünyayı tanımadan önce onun omuzlarında huzuru, ellerinde güveni, gözlerinde sevgiyi öğrenir. Belki de bu yüzden bir kız kaç yaşına gelirse gelsin, babasının yanında hep biraz çocuk kalır.
Ben de bir babanın biricik kızı olmanın tarifsiz şansını taşıyorum. Büyürken belki her zaman farkında değildim benim için nelerden vazgeçtiğinin, hangi yorgunlukları içine attığının, hangi sıkıntıları belli etmeden taşıdığının. Çocukken yalnızca yanımda olmasını isterdim; büyüdükçe anladım ki o, yanımda olabilmek için hayatın nice yükünü omuzlamıştı.
Bugün geriye dönüp baktığımda, hayatımın pek çok güzel anısının ardında onun emeğini, sabrını ve sevgisini görüyorum. Bana yalnızca bir hayat sunmadı; o hayatın içinde güçlü durmayı, düştüğümde yeniden ayağa kalkmayı, kendi yolumu bulmayı öğretti. Varlığıyla bana güven verdi. Belki her zaman güzel sözler söylemedi ama sevgisini bazen bir bakışında, bazen sessizce yanımda duruşunda, bazen de tek bir nasihatinde hissettirdi.
İnsan büyüdükçe babasını da başka türlü tanıyor. Onun da yorulduğunu, kırıldığını, bazen güçlü görünmek zorunda kaldığını anlıyor. Bir zamanlar kendisini koruyan o ellerin de zamanla yorulduğunu fark ediyor. İşte o zaman insanın içinden bir şey geçiyor: Keşke biraz da ben onun yükünü hafifletebilsem. Keşke hiç üzülmese, keşke hayat ona benim için verdiği güzelliklerin birazını da kendisi için sunsa…
Belki ona her zaman teşekkür edemedim. Belki sevgimi yeterince gösteremedim. Ama bilsin isterim ki benim bugün olduğum insanda onun emeği, öğrettiği değerler ve sevgisinin çok büyük payı var. Hiçbir maddi değer, bir babanın evladı için verdiği emeğin karşılığı olamaz. Çünkü bazı borçlar ödenmez; yalnızca ömür boyu sevgiyle taşınır.
Hayat beni nereye götürürse götürsün, kaç yaşına gelirsem geleyim, onun yanında hep o küçük kız olarak kalacağım. Dünyanın karşısında ne kadar güçlü durursam durayım, babamın sesinde huzur, varlığında güven bulacağım. Çünkü insanın büyümesi, babasının kızı olmaktan vazgeçmesi demek değildir.
Ve biliyorum ki bir gün geriye dönüp baktığımda, hayatımın en kıymetli hazinelerinden birinin onunla geçirdiğim zamanlar olduğunu düşüneceğim. Bu yüzden zamanın acımasızlığına yenilmeden, sevgimi ertelemeden, ona sarılmayı ve kıymetini hissettirmeyi istiyorum.
İyi ki benim babam. İyi ki onun kızıyım. İyi ki bu dünyada onun sevgisini tanımışım.
Çünkü bazı insanlar hayatımıza yalnızca eşlik etmez; hayatımızın en güzel anlamlarından biri olurlar. Benim için babam tam da öyle biri. İlk aşkım, ilk kahramanım, ilk güvenim…
Ve bir kızın kalbinde babasının yeri, hiçbir zaman başka bir sevgiyle doldurulamayacak kadar özeldir.
Rabbim bana onun sesini, sağlığını ve varlığını uzun yıllar nasip etsin. Çünkü ben, kaç yaşına gelirsem geleyim, hâlâ babasının elini tutunca dünyası güzelleşen o küçük kızım. ❤️
