Acıyı hayatın başına koyunca, acı hayat, oluyor. Sanki bir dizi, film ismi, acıyı romantize eden iki kelime gibi. Tam tersi, hayat acı, ifadesi ise romantize etmiyor, sanki hayatın acı yönüne vurgu yapıyor. Ama ikisi de hayatın acı bir tarafı olduğu gerçeğini kavratıyor.
Hayat acı mı? Hayatın acı tarafına gözlerini açanlar için hayat hep acı oluyor, sonradan eklenen hiçbir tat o hayata lezzet katmıyor. Sonradan eklenen o tat, hayatı kekremsi bir lezzete dönüştürüyor. Kekremsi tadı da bilirsin, bazıları sever bazıları asla sevmez.
Bazen de hayat bu ya hiç acı yokmuşçasına önce lezzetli bir tatlı ikram ediyor sana yemelere doyamadığın, keyifle, afiyetle, neşe içinde yiyorsun ama bir bakıyorsun bir anda acı ekleniyor ziyafetin üstüne. Nasıl diyorsun nasıl? Anlam veremiyor öylece bakıyorsun. “Bu olamaz, olmamalıydı!” diyorsun.
Peki üzüldüğün ne? O lezzetli tatlının bozulması mı? Yoksa acıya merhaba demek zorunda kalmak mı? Acıyı tanımıyor değilsin, genelde başkalarında görüp duyup kendine asla konduramadığın bir gerçek. Ve bir gün sen de tanışıyorsun. Üzülüyorsun, kabul edemiyorsun.
Seni üzen bir daha o lezzetin hakim olduğu günleri yaşamayacak olman mı yoksa göz göze geldiğin acının ağırlığı mı? Ne yapmalısın? Hala hayatın acısız tarafına mı odaklanmalı yoksa tatlının bir çoğunu feda edip acıdan kurtulmayı mı denemelisin? Acı; artık ben de varım, buradayım derken kolay mı tatlıyı acıdan ayırabilmek?
Acıyı ayırmadan o kekremsi tadı hayat kabul edenler var. Acıyı da hayatın bir parçası sayıp onu da bağrına basanlar var. Hatta acıdan zevk alıp onunla beslenenler bile var.
Senin hayatın nasıl? Tatlıya mı açtın gözlerini yoksa bedeller ödeyerek mi ulaştın ona? Acıyla ne zaman tanıştın? Tanıdık mıydı, sonradan mı girdi dünyana? Sen kırgınlıklar ülkesiyken karşında mutluluk ülkeleri mi vardı?
Acı ve tatlı, ne eksik ne fazla, bir denge mi var aralarında? Herkesin tatlısı yok herkesin acısı yok belki ama herkesin tatlısında biraz acı, herkesin acısında da biraz tatlı var. Ve hayat acı ile tatlı karışımı bir olgu galiba.
