Bütün kötülükleri
Ulu orta, çekinmeden yaşarken,
Söylemekten bile korktuk yüreğimizdekileri.
Bu mudur içimizde beslediğimiz
Ve adını korunmak koyduğumuz
Uzay çağı çelişkisi.
Hadi geçmişe gidelim biran
Sen kanmamış,
Ben kanamamış olayım.
Sen, bir iskele kenarında
Yüzünü güneşe ödünç verirken,
Geçen her bir gemi için
Bir kirpiğini denize düşürüyor ol.
Hadi geçmişe dönelim, zamanın açık kalmış penceresinden.
Her şey yerli yerinde olsun
Sen dağılmamış ol
Ben kovulmamış olayım düşlerimden.
Ne zaman gözlerimi kapatsam
Geçecek gemilerden fal tutan
Kirpiklerini toplayan bir deniz olayım.
Unutmak deseler de adına
Karbondioksit soluyan,
Kükürt kokan
Bir eski zaman hayvanıdır içimizde uyuyan.
Sen
Hiçbir zaman açılmayan gözleri ol uykunun
Ben gözlerimden olayım uyanırsa diye, korkudan.
Tarih, savaşmayı erkeğe vermişse de
Acıları saran, kadınların acıtan elleridir.
Hiçbir yitik kaybedildiği yerde bulunmaz
Çünkü
Her şeyi sürükleyen bir güç var.
Gözyaşıyla yitirilen denizde aranır.
En iyi kadınlar bilir bunu
Çünkü
Yarayı en iyi, acıtan sarar.
Hadi geçmişe dönelim
Sen doymamış ol,
Ben dolmamış olayım.
Eksik olmaktan bahsetmiyorum.
Ya da,
Bir şarkının ortasında
Ansızın yarım kalmaktan.
İsteklerimizi koymak,
Verdiklerimizi almak için
Boş yerler olmalı yüreğimizde.
Doldukça,
Doymamak üzere bizi tamamlayan.
Hadi dönelim geçmişe
Sen
Yola çıktığın ilk günkü gibi
Hazırlıksız ve telaşlı,
Aniden alınmış bir davetin peşinden gider gibi
Süzülüp kapıdan çıkmış ol.
Ben bir tren penceresinden atılır gibi,
Yok, pahasına satılır gibi
Çıkarılmamış olayım yoldan.
Alabildiğine ıssızlaşsın ruhuMdaki M harfi.
Sen yağmurda terlemiş,
Ben güneşte ıslanmış olayım.
Beynimi uyuşturan,
Ruhumu binlerce yılın susuzluğuyla kavuran kokunla
Çıkıver karşıma.
Karşılaştığımızda,
Tanıyınca birbirimizi karanfilsiz yakalarımızdan,
Biz olabilirsek
Sen ve ben,
Hangimizin gözünde diğerimiz duruyorsa gün boyu
Oradan bakalım çıktığımız yola.
Hangimizin yüreğinde kimsenin olmadığı bir yer varsa
Oraya gidelim.
