Zamanın hoyrat ellerinde eskiyen, taş sokaklarının tenine hüzün sinmiş bir kenti adımlıyorum. Adımlarım, geçmişin tozlu sayfalarını karıştıran meraklı bir rüzgâr gibi serkeş. Binaların pencerelerinden sızan soluk ışıklar, bu akşamüstü vaktinde öyküsünü yitirmiş insanları fısıldıyor kulağıma. Bir kentin hafızası, o kentin en tenha sokağında saklıdır derler; ben de tam olarak oradayım, hatıraların kalbinde.
İlerledikçe, kesme taşlardan örülmüş bir köprünün eşiğinde buluyorum kendimi. Altından akan nehir, suyun değil, geçen yılların türküsünü söylüyor sanki. Köprünün korkuluklarına tutunup uzağa, gökyüzünün kızıla boyandığı yere bakıyorum. İnsan, ömrü boyunca hep bir şeyleri özler. Bazen hiç görmediği bir ülkeyi, bazen hiç tanımadığı bir çehreyi, bazen de sadece çocukluğunun o tasasız ilkbahar sabahlarını… İçimde, tarifi imkânsız ama sızısı çok tanıdık bir gurbet hissi uyanıyor.
Tam o sırada, sokağın köşesindeki eski kitapçının kapısı gıcırtıyla açılıyor. İçeriden sızan sarı ışık, sokağın karanlığına meydan okurcasına kaldırımları boyuyor. Kapının eşiğinde ak saçlı, yüzündeki her çizgiye bir yaşanmışlık gizlenmiş yaşlı bir adam beliriyor. Göz göze geliyoruz. Hiç konuşmuyor, sadece başıyla hafifçe selam veriyor. O an anlıyorum ki, bu dünyada kelimelere sığınmadan da anlaşabilmenin bir yolu var. Bir bakış, bazen yüzlerce sayfalık bir romandan daha derin cümleler kurabiliyor insanın ruhuna.
Gece, lacivert pelerinini şehrin üzerine usulca sererken yürümeye devam ediyorum. Bu uzun yolculuk, sadece sokakları değil, kendi içimi de keşfetme serüvenine dönüşüyor. İnsan, dışarıdaki gürültüden kaçıp kendi sessizliğine sığındığında anlıyor hayatın gerçek ritmini. Yol uzadıkça hafifliyorum, hafifledikçe bu öykü tadındaki denemenin son satırlarına doğru yaklaşırken içimde bir huzur filizleniyor. Şehir, arkamda bir masal gibi uykuya dalarken ben, cebimde yeni umutlar veya kelimelerle kendi aydınlığıma doğru yürümeye devam ediyorum, vesselam.
