Rüyanın içinde yaşamak gibidir hayat. Bazı bitişler olsa da nefesin kesildiğini hissettiren, yine de geçeceğini bilir insan. Hiçbir duygu sonsuza kadar sürmez.
Yollar geçilir; biri biten, biri yeni başlayan yollar. İnsan bilir, her yolun bir de başlangıcı vardır. Hayat her zaman farklı seçenekler sunar bize. İyi veya kötü, herkes bir yol tutturmuş gidiyordur.
Hiçbir son ya da başlangıç korkutmamalı. Her birinin, eninde sonunda bizi farklı yere taşıyacağını bilmiyor olsak da hissetmiş olmamız gerekli. Hayat, her zaman içinde devam etmeniz için bir neden çıkarır karşınıza.
Dahası, her zaman bir şekilde tutunmanızı sağlar. Kök salmak demek değildir tutunmak da. Belli konularda istikrar sağlamak da hayat içindeki duruşumuzu sergiler.
Hayatın akışında bir yer bulabilmektir amaç da. Herkesin derdi daha iyi yaşam şartları olsa da, ana hedef mutlu olabilmeyi başarabilmektir. En azından içsel denge ve huzuru yakalamak gerekli.
Aslında, tezatlarla dolu bir evrende yaşarken dengeyi korumak güçtür. Uçlarda yaşamanın da daha kötü kaoslara yol açacağı bellidir. Bir şeyin aşırısına kaçmak hiçbir zaman başarı veya huzur getirmez. Çalışmayı abartmak bir süre sonra kronik yorgunluğa ve mutsuzluğa neden olabileceği gibi, sürekli eğlence arayışı da bir süre sonra hayatın amaçsızlığında savrulmak olacağı için yine aynı şekilde umutsuzluk ve mutsuzluğa neden olacaktır.
Hayatta, düşünceler gibi davranışların da bir dengesi olmalı. Hayatı abartmak da hafife almak da bizi sonunda aynı yere çıkarır.
“Hayata gelmişken…” tabirini sık duysak da, öncelikle kendimize, sonra da diğer insanlar ve canlılara karşı saygımızın olması ve haklarını koruyacak şekilde davranmamız gerekli. Sonuçta yalnız bir cumhuriyette yaşamıyoruz. Sürekli etkileşim halinde olunduğu için de sadece kendimize göre yaşayamayız.
Hayat bir gün bitecek olsa da, umarsızca da harcanmamalı. Her zaman yaşamın ve canlıların değeri bilinmeli; bir rüya gibi gelse de hayat.
