Hepimiz birilerini memnun etmek için buradayız. Bu dünyanın, derinlemesine düşünüldüğünde, amacına uygun yaşanılan bir yer olmadığı görülüyor. Herkes, kendi dışında başkalarını mutlu etmek için yaşıyor gibi. Çalışma sistemimiz özellikle de bu yönde. Özellikle de erkekler, bu karamsar kutunun içinde debelenenler arasında en çok hasarı alan varlıklardır. Bir erkek olduğum için bahsetmiyorum, dostlar. Elbette kadınların yaşadıkları zorluklar da vardır, ancak bu acımasız çarkın dönmesini sağlayan çark da, ezilen dişli de genelde erkekler oluyor. Birçok çalışan (kadın, erkek fark etmez) ya işveren patronunu, ya devletini, ya bir makineyi ya da ailesini mutlu etmek için çabalıyor. Kendi mutluluğu için herhangi bir şey yapacak olduğunda ise, bunu birilerinden laf yemeden yapamıyor. Bir erkek hoşuna giden bir saat alıp koluna takmaya görsün, hemen birileri “Çocuğunun rızkını kolundaki süse harcamış.” demekten geri kalmıyor. Halbuki bu dünya üç günlük bir serüvenden ibaret değil miydi? Gelip geçici bir manzaranın tadını çıkarmak yerine, neden başkalarına bu manzarayı göstermeye çabalıyoruz ki?
Boş boş yatıp hiçbir şey üretmemek değil kastım; biraz da kendimize zaman ayırmalıyız. Aile, iş, para, makam… Bunlar önemsiz şeyler değil, ama derince bir düşünceye daldığınızda fark edeceksiniz ki bu dünya, bunca endişe için çok kısa. Hayallerinizi ne süslüyor bilmiyorum ama hayallerinizi ertelediğinizi biliyorum. Çoğu insan, hayallerine ulaşabileceği şartları sağlayamadan bu dünyadan göçüp gidiyor. Biz hep birilerini mutlu etme derdine düşüp, kendi mutluluğumuzu kenara atmakla kalmıyor; bir de üzerine toprak atıyoruz ki kimseye kokmasın hayallerimiz.
Sizden daha çok şey bildiğim yok, dile getirdiğim şeyler hepimizin bildiği şeyler. Ben bu kuyunun en dibinden sesleniyorum size. “Ben ettim, siz etmeyin.” demek için yazıyorum. Karmaşa, kaos, borç, parasızlık, acı, keder, dert, tasa ve onca yük hepimizin başında. Önemli olan şey, bazen hepsini boş verip kendi bedenimize ve onun içinde barınan çocuğun keyfine kulak vermek. Sağlıcakla…
