İçinde bir odan var,
Kapın yok,
Penceren yok;
Rüzgâr esiyor içinden.
Meğer boşluk eksiklik değil,
fazlalıkmış…
Söylenmemiş sözlerin,
sarılmamış çocukluğun,
gecikmiş cesaretin fazlalığı.
İnsan doldurdukça ağırlaşıyor,
boşalttıkça hafifliyor.
Şimdi anla:
Bu boşluk kapanmak için değil,
hatırlanmak için var.
İçindeki o karanlık oda,
aslında Yaradan’ın
“kendine dön” dediği yer.
Ve sen,
kaçma artık kendinden.
