Gel gönlüme dokunan ey! Can;
Şahlandı hasretim sana pâyân,
Bir gün görmesem olurum küheylan,
Yanına gelmek için can özüm.
Taş kesilir vücudum sensiz bir saniye;
Ömrümde olmazsan bu dakikalar Niye,
Vermiş yaratan seni merhem ol diye,
Gönlüm – yüreğim için can özüm.
Pak gönlünü gördükçe mesrurum;
Bir gülüşün benim indimde huzurum,
Seni bana dost etmiş maziden zuhurum,
Yardım – yoldaş ol için can özüm.
Gönül tokmağıma vurdun ben de açtım;
Arkadaş olarak can bağrıma aldım,
Bu sinem senin dost yatağın,
Hüzün – keder gider için can özüm.
Güneş oldun gönül şehrime;
Aydınlattın her bir köşesini,
Ay oldun gece gönlüme,
Parıldattın kalbimi can özüm.
Gözüme bak gözüme en derinine;
Ne görüyorsun oradaki dipte,
Hak seni koymuş sen bak diye,
Dost – Can ol için can özüm.
