Demirlemiş gemi gibiyim, sahillerime varamıyorum.
Martılar senden haber getiriyor, duyamıyorum.
Deniz fısıldıyor, hatta kükrüyor, hissedemiyorum.
Dalgalar vurdukça güverteme titriyorum, telkin olamıyorum.
Karada da işler aynı;
Gölgemle konuşur başımda yanan bir sokak lambası.
Eylül akşamlarından kalma kedilerse fısıltılarımın tanıkları…
Bir yalnızlık bu kadar mı kalabalık olur?
Ya da kalabalıkta bu kadar mı ıssız yürünür?
her zaman ki gibi diğer şiirleriniz gibi bu şiirinizde beni çok etkiledi zeki bey hâlâ daha nasıl tanılır hâle gelmediniz hayret ediyorum. her zaman en büyük destekçinizim başarılar dilerim
Zeki hocam yazdııgınız bu eseri beğendim. Farklı eserlerinize nerden ulaşabilirim.Tanişmak isterdim sizlerle sevgilerle.