İnsan hayatı boyunca belirli şeylere özlem duyar. Duyduğu bu özlem zamana inat, zaman geçtikçe büyür. Her zaman akıntısında insanın bir parçasını alıp götürür. Böylece insan eksik kalır. Hayatının her alanında kendisini tamamlamak için uğraşsa da bazen başarılı olur, bazen de olmaz. Bir yerden eksik kalınca insan, başka bir şeyle kendisini tamamlamaya çalışır. Fakat başarılı olamayabilir. Çünkü her şeyin dozu olduğu gibi özlemin de dozu vardır. Özlem çeşitlidir. İnsan hayatı boyunca; iyi bir kariyere, iyi bir eğitime, iyi bir maddi güce, iyi bir aileye… Kısacası, etrafında olan insanların yaşadığı ama kendisinin yaşayamadığı her şeye özlem duyar. Bir o kadar da eksik kalır. Fakat en zoru bir insana özlem duymaktır. İnsana duyulan özlem de çeşitlilik gösterir.
Bir insanı kendi hayatınızın içine ne konumda aldığınıza bağlıdır. Bir arkadaş, bir ekip üyesi, aileden herhangi bir üye veya en acı ikinci şey olan aşk. İşte özlem burada ölçülere ayrılır. Tek ortak noktaları, ne kadar ölçüde olursa olsun, özlemek biraz da eksik kalmaktır. Peki, nedir bu ölçekler? Özlemek, benim sıralamama göre ikiye ayrılır. Birincisi aile özlemidir. Bu özlem en ama en zorudur. İnsan ailesinden birini kaybedince yarım kalır. Kendi kurduğu ailesi bile bir yerden sonra yetmez. Anne özlemi, baba özlemi veya diğer aile üyelerinin özlemi, kişiyi en çok eksik bırakan türden bir özlemdir. Herkesin bildiği gibi ailenin yeri asla dolmaz. İkinci özlem ise aşka duyulan özlemdir. Buradaki söylemden kastım, aşkı yaşadığınız insan değil, aşkın kendisine duyduğunuz özlemdir.
Çünkü bir insan çok az âşık olur. Aşkı yaşamak için seçtiği insan ise genelde pişmanlık olur. Fakat yaşam boyunca insanlar değişir. Biz kabul etmesek bile biri gider, biri gelir. Burada önemli olan nokta, o kişinin özlemi değil, o kişiye duymayı hayal ettiğin aşkın özlemidir. Bu da insanı eksik bırakan cinstendir. İnsan hayatı boyunca sevilmek ister. Fakat sevmek onun için bir kere geri teptiyse o sevgiyi aynı bir daha başkasına yaşatamaz. Ya az sever onu ya da çok. Çok sevdiyse aşk olur. Özlem amacına ulaşır. Az sevdiyse bir önceki aşk bir daha onu bulamaz. İnancını kaybeder. Kırıldığı kadar eksilir. Özlediği kadar eksilir. Dedim ya, özlemek biraz da eksik kalmaktır. İnsan eksik kalır ama tam gibi yaşar.
Buna da yaşayan ölüler diyorum. Yaşayan ölüler, hayatını idame ettirebilmek için gerekeni yapan ama keyif almayan bir insana denir. Böyle düşününce aslında Dünya’nın çoğu bu sınıfa girer. Eksik kaldığınız her duygu sizin için bir derstir. Bu demek değildir ki eksiklik giderilmeyecek veya böyle devam edecektir. Nefes aldığınız sürece ümit vardır. Elbet bir gün belki de eksiklik yerini tama bırakır. Belki bir insan, hayalde olan aşkı yaşamanız için sizin hayatınıza hediye olarak girer. Nefes almanız anlamlı olur. Eksiklik yerini aşkın tarif edilemez rahatlığına bırakır. Dedim ya, kim bilir belki… Aşk bizi bulur… Belki özlem sona erer. Kim bilir belki…
