İstemek

Yaratılışımız gereği, sürekli bir şeyler isteyen varlıklarız. İsteklerimiz hiçbir zaman sonlanmadı ve ölene kadar da istemeye devam edeceğiz. Nefsanî açıdan baktığımızda istekler sonsuzdur çünkü nefsi ne kadar beslersek daha fazlasını ister, asla doyuma ulaşmaz. Bu da, ruh eksenli yaratılan biz insanları azınlığa ve doyumsuzluğun bataklığına sürükler. Hepimiz tabii ki konforlu bir hayat, rahat bir ev, güzel bir araba, iyi getirisi olan bir iş ve mükemmel bir eşe sahip olmak isteriz. Allah (c.c) zaten: “Bana dua edin, ben de duanıza cevap vereyim.” (Mü’min, 60) diyor. Peki, bu istemek nasıl olmalı?

Bize hep, ‘Allah’tan hayırlısını istemek’ öğretildi. Dualarımızda, “Allah’ım! Şu şey hakkımda hayırlıysa eğer olsun” dedik. Duanın önüne ‘hayırlıysa eğer’ engelini koyduğumuzdan belki de tam manasıyla içten bir dua ile olmasını gönülden isteyemedik. Ve bu sebeple de dualarımız çoğu zaman yerine ulaşamadı. Hâlbuki Rabbimiz (c.c) olmayacak gibi gördüğümüz, imkânsız dediğimiz şeyleri bile olduran değil miydi?

Bu şekilde düşünerekten dua etme biçimimi değiştirdim. Öncelikle kalbime bakıyorum, evet gerçekten çok istiyorum ve istediğim şey Yaradan’ın hoşuna gidecek bir şey mi? Cevabım yine ‘evet’ ise artık kim tutar beni! “Allah’ım! Şu şeyi bana hayırlısı ile nasip et!” diyerek duamı an ince ayrıntısına kadar ediyorum. Allah’tan istemeye çekinmememiz gerek. Çünkü O El-Gani (c.c)..

Bunların yanında bir de Yaradan, vereceği şeyin duasını ettirir bize. Onu kalbimize koyar, hayalimizde canlandırır. Duamızı yaşıyormuşuz, ona ulaşmışız gibiyizdir. Bütün bunlar da duamızın kabul olacağının bir göstergesidir. Bazen hayatıma bakıyorum, hayalini kurup en içten şekilde dua ettiğim isteklerim gerçekten hayalimin çok üzerinde şekliyle yaşıyorum elhamdülillah..

Ha! Bir de duadan bıkkınlık gelir mi? Eğer çok istiyorsak, her dua edişimizde içimiz daha bir kıpır kıpır olur, daha bir aşkla, şevkle, heyecanla ve gözyaşlarıyla isteriz. Yeter ki gönülde isteyelim.