Kendinizi İhmal Etmeyin

İnsanların sizden,
Bir şeyler çalmasına izin vermeyin.
Kırın bu çarkı,
Dişleri dökülsün,
Sökün kerpetenle..
Özünüzü bölün,
Ama saklayın,
İçinizde…
İşler karmakarışık bir hâl alınca,
Durulan suyu bulandırın gitsin..
Nasılsa,
Üzerine tonlarca satır karalanmış,
Hayat makalesinin,
Bir balçık olduğunu göreceksiniz..
Yeri gelecek,
Gideceksiniz.
Fakat iziniz kalmasın,
Bırakın toza bulansın..
Yıkarsa yağmur yıkasın,
Tüm o sahte yüzleri…
Ölüleri gömmek adettendir,
Bırakın, ortada çürüsün,
Zaten içleri bir lağım çukurunu andırıyor..
Üstünü örtmek,
Kokuyu gidermiyor..
Bilirsiniz,
Zamanın o sahte kahkasını,
Tıkayın kulaklarınızı,
Kendi kendine kırıp geçirsin,
Siz bir adım devinmeyin…
Sevinmeyin,
Hayat mutsuzluğa gebedir hep.
Sövün gitsin,
Hayatın o kahpe düzenine…
Ama daima eve dönün,
Günün sonunda.
Tek sığınağız,
Tek kaleniz,
Kendi içinizdir..
Kendinizi ihmal etmeyin…