Yaklaşık dört sene kadar kitaplar hakkında blog yazdım. Ne kadar klişe değil mi? İtiraf etmeliyim ki okunmadı. Blog’un modası geçti mi geçmedi mi bilmem ama modanın peşinden bu kadar koşmalı mıyız tartışılır. Sonuçta moda insanın kendine yakışanı okumasıdır.
Çok satanlarla ilgili bir yazım vardı mesela. Kitapçı raflarında kendine ön sıralarda yer bulan bazı kitapların nasıl fos çıktığından bahsetmiştim. Bir de pıtrak gibi çoğalan kimi edebiyat dergilerinde yazan yazarların nasıl boş ve anlamsız kelamlar ettiklerinden. Burada şöyle bir yanlış anlaşılma olmasın. En güzel ben yazarım, anlaşılamıyorum gibi bir durum yok. Değinmek istediğim nokta şu: Çok satan, yok satan, popüler olan, gürültü çıkaran, yaygara koparan ürünler; fısıldayan, geride duran, mütevazı, ağır başlı kaliteli eserleri bastırıyor. Bir bardak suda fırtınalar koparan kitaplar, yoğun çalışmayla yılların deneyiminden süzülen nadir kitapları deyim yerindeyse ezip geçiyor.
“Sait Faik’ten Abasıyanık adlı romanı mutlaka okuyun” diyen yeni yetme youtuber’lara, “Aa anne bak Aşk-ı Memnu dizisinin kitabı çıkmış” diyen sabi sübyana gülerken aslında önemli bir konuyu gözden kaçırıyoruz. İçerikten çok ambalaja rağbet gösteriyoruz. Kronolojiyi göz ardı ediyoruz. Kitabını okumadan dizisine maruz kalmış bir çocuğun neler kaçırdığını bilmemesi hatta daha kötüsü bunu hiç öğrenecek ortamının olmaması, olsa da bunu umursamaması…
Kitap en iyi dosttur’un kitap en iyi post’tura evrildiği günümüzde hashtag okudum bitti. Takip edin, beğenin, bir arkadaşınızı etiketleyip sağa kaydırın. Link bio’da. 🙂
