Sabır ve Huzur

Sabır

“Sabır acıdır, fakat meyvesi tatlıdır…” (Aristoteles)

Sabır; olayın hayata geçmesi için elinden gelen ve mümkün olan her şeyi yaparak gerisini hayata bırakmaktır. Sabır; iradeni zorlayan, seni sen yapan güçtür.

İnsanlar isteklerini kendilerinden ödün vermekten başka, sabırla elde ederler. Hayatın özü sabırdır aslında. Çünkü evrende insandan başka hiç bir canlı sabırsız olmaz. İnsanın sabırsız olması her şeye sabır sürecinden önce ulaşmak istemesinden kaynaklanır. Çünkü doğada hiç bir şey acele etmez.. Ve sabırla olmayan hiçbir şeyin tadı yoktur… Hızlıca pişen ve hızlıca tüketilen hiçbir yemeğin faydası olmaz. Bu şekilde ilişkiler de öyle. İnsan doğayla iç-içedir – bütün diğer canlılar gibi… Sabırsız olmak doğamıza aykırı olduğu için bize zararlıdır. Bilimsel olarak ispat edilmiştir ki, hızlı tüketilen herhangi bir yemek midemizden tut bir çok organlarımıza zarar veriyor. İlişkileri de buna misal olarak gösterebiliriz. Hızlıca tüketilen ilişkiler de hızlıca biter ve her iki tarafı depresyona sokmasına neden olur. Sabır insanoğlunun iradesi ile dengeli orandadır – iradeniz ne kadar güçlü ise sabrınız da o kadardır ve ne kadar sabırlı iseniz o kadar iradelisinizdir.

Sabır süreçte kendi iraden ile yalnız kalmaktır…

Huzur

“Huzur, sindirilmiş mutluluktur…” (Victor Hugo)

Huzur; kavuşmaktır… Sevdiklerinin kollarına kendini bırakmaktır; doğaya, sevdiklerine, yakınlarına, samimi olduklarına, bir az da özüne kavuşmaktır… Özüne dönmektir.. Kavuşma anında buluşmaktır. Huzur kaygıların olsa bile onunla ilgili endişelenmemektir…

Huzur, her şeyin doğalına kendini bırakmaktır…

Huzur; sana huzur veren kokudur aslında – evlat kokusudur, anne kokusudur, baba kokusudur, kardeş kokusudur, ağabey kokusudur, abla kokusudur, (evliyseniz) eşinizin kokusudur, sevdiklerinizin kokusudur, çocukluğunuzun kokusudur, doğa kokusudur, çay kokusudur, kahve kokusudur, evinizin kokusudur…

Huzur, aslında sevdiğiniz her şeyin kokusudur…